:: oorworm ::

Japandroids: Post-Nothing

2009-05-09T13:47:00.000-07:00

De lo-fi punk / noise pop / basement trash of hoe je het beest ook noemen wil, lijkt nu ook buiten de grenzen van de VS inspirerend te werken. En dan bedoelen we niet Japan zoals de naam Japandroids doet vermoeden, maar Vancouver, Canada.

Op hun debuutplaat ‘Post Nothing’ pakken Japandroids uit met heftige trashy lo-fi die het midden houdt tussen rammelende noise rock en uptempo DIY punk. Acht nummers lang overstuurde fuzzy gitaren met heftig rollend drumwerk resulteert in verdomd straffe noise rock. Met beperkte melodieën en middelen (de bekende formule 1 drumstel, 1 gitaar en 2 vocalen) smeedt het duo verrassend sterke structuren waardoor ‘Post Nothing’ een langere houdbaarheidsdatum dan de doorsnee trash punkplaat kent.

Grote uitschieters zijn de intense opener ‘The Boys Are Leaving Town’, ‘Young Hearts Spark Fire’, het stomende ‘Heart Sweats’ en afsluiter ‘I Quit Girls’, waar enkel een gitaarmuur dient als decor voor een nasaal klagende zanglijn, een doorslagje van een gemiddelde J Mascis song. Enig minpunt is het bij momenten wel erg rommelige geluid waardoor enkele nummers aan kracht lijken in te boeten. Maar dat is nu eenmaal eigen aan dit soort gecultiveerde lo-fi producties.

Conclusie: Nauwelijks geproducede maar wel zeer intense no nonsense plaat doordrenkt van distortion die absoluut bij het betere gitaargeweld van 2009 gerekend mag worden Nice!

The Boys Are Leaving Town

Young Hearts Spark Fire

Gratis download Dinosaur Jr.

2009-05-06T00:38:00.000-07:00

Nog 48 keer slapen en de nieuwe Dinosaur Jr. ('Farm') is helemaal officieel uit! Het geweldige ‘I Don’t Wanna Go There’ had ik eerder al gepost en nu biedt Dinosaur Jr. ‘I Want You To Know’ als gratis download aan.

Meteen binnenhalen zeg ik u! En een pluim voor de ontwerper van het artwork zou ik zo zeggen. Fijn zo. Alles te vinden over HERE.

It Hugs Back: Inside Your Guitar

2009-04-27T06:50:00.000-07:00

Bevreemdend plaatje, dit debuut van het Britse ‘It Hugs Back’. Fijn gebricoleerde popliedjes, hier en daar verstoord door subtiele, onderhuidse noiselaagjes, sluipen 11 nummers lang geruisloos de hersenpan binnen. Een plaat die erg zacht klinkt maar langs de andere kant te moeilijk om als achtergrondmuziek in de keuken op te zetten. En toch slaagt It Hugs Back erin om me voor het overgrote deel van de plaat vast te houden. Zo zit het helemaal snor met ”Work Day”, “Forgotten Song” en “Backdown”.

Op hun best is de referentie met een tot inkeer gekomen Sonic Youth, een afgezwakte Stephen Malkmus of een lijf aan lijf gevecht tussen Tom Barman en Evan Dando niet veraf, maar op evenveel momenten is het opletten om de dunne lijn tussen ingenieus wiegende underground pop en vlakke verveling niet langs de foute kant te passeren. En die oefening heeft It Hugs Back – in tegenstelling tot bovenvermelde referenties – nog niet onder de knie. Daarvoor heeft de plaat te weinig spankracht en ontbreekt het lef om wat heftiger buiten de lijntjes te kleuren.

Niet helemaal geslaagd dus en ook verre van wereldschokkend, maar een plaat die tien luisterbeurten nodig heeft om een eerste indruk te vormen en me toch telkens opnieuw kon overhalen om op play te drukken, verdient op zijn minst krediet. Een groeier met potentieel.

Work Day

Forgotten Song

Unaware

Pixies: Minotaur

2009-04-24T07:38:00.001-07:00

Studio Brussel verheugde ons deze week met het nieuws dat er in juni een nieuw studio album van de Pixies zou aankomen. Voorbarige vreugde zo blijkt. Het bericht werd verspreid op de website van het designers collectief 'Artists In Residence' en luidde als volgt: "Pixies, Minotaur, Available for pre-order June 15th". Vrij vertaald door StuBru als "Nieuw studio album van de Pixies op 15 juni in de winkel".

Geen nieuw album dus, maar wel een box uitgave met de 4 studio platen + de Come On Pilgrim EP en volledig revamped artwork.

Bronnen checken heet dat StuBru! Als straf 5 keer de laatste plaat van The Breeders uitzitten in een krappe sauna met Frank Black op uw schoot.

Trash in Mechelen

2009-04-14T04:42:00.000-07:00

Omdat Mechelen meer kan zijn dan gezellige terrasjes, geurende pittazaken en sfeervolle voetbalklap is er zaterdag 18 april TRASH. Een alternatieve rock avond die de ambitie heeft om de Mechelaars iets anders te bieden dan de ordinaire pint in een bruin café. Place to be is Bar-O-Droom op de Zandpoortvest en ook ondergetekende zal garant staan voor wat er uit de speakers gromt.

Crystal Antlers: Andrew

2009-04-07T02:54:00.000-07:00

Crystal Antlers

Trippen tot grote smurf voor uw ogen danst, het kan met Crystal Antlers! Hun vorig jaar verschenen EP kon me -ondanks de lovende kritieken- niet helemaal in het rijk der mushrooms katapulteren maar de single “Andrew” uit hun nieuwe plaat is wel spectaculair!

Crystal Antlers - "Andrew" from Touch and Go/Quarterstick on Vimeo.

Dinosaur Jr.: I Don't Wanna Go There

2009-04-03T02:43:00.001-07:00

Wat eind vorig jaar nog heette ‘nieuwe nummers aan het schrijven’ is nu al verworden tot ‘nieuw album zomer 2009’. Dinosaur jr. gaat hard! Titel van de nieuwe plaat wordt “Farm” en zelfs de hoes is al op verschillende sites verspreid maar Pitchfork spant de kroon met een exclusieve studio sessie van de teaser “I Don’t Wanna Gonna There”. Vintage Dinosaur stuff!

Voor een fijne babbel met J Mascis, Murph en Lou Barlow check: http://pitchfork.com/tv/#/episode/75-dinosaur-jr/1

California Love :: Wavves & Nodzzz

2009-03-29T11:06:00.000-07:00

Nu Brooklyn op de schaal van hipheid een paar punten gezakt is, lijkt California de fakkel over te nemen. Vorig jaar introduceerde No Age uit Los Angeles ons het geluid van de lofi basement punk en daar wordt nu gretig gevolg aan gegeven door het gruizige Wavves en het wat sterielere maar malle Nodzzz. Twee bands die hoge ogen gooien met hun recente platen maar toch tekort schieten om volledig te overtuigen. Al hebben beide bands wel ieder één song die al dagen in mijn hoofd blijft suizen. In ieder geval namen om te onthouden!

Wavves: So Bored

Nodzzz: Is She There

The Hickey Underworld :: The Hickey Underworld

2009-03-27T13:13:00.001-07:00

Net op het moment dat het eindeloze wachten irritante vormen begon aan te nemen, parkeert de langverwachte debuut CD van The Hickey Underworld zich in de winkelrekken. En om maar meteen alle verwachtingen in een juist perspectief te plaatsen: voor de Afrekening adepten die ‘Future Words’ wekelijks de hoogste regionen instemden zal dit album als een baksteen op hun tere maag liggen.

Zo is openingstrack ‘Zero Hour’ meteen een serieus pak voor de broek en daarmee is de toon gezet. De gehele landelijke Chiro vereniging in no time de gracht in gereden. Wat volgt is een hoogmis van brute gitaren onder hoogspanning. ‘Sick of Boys’ en het onverwoestbare ‘Mystery Bruise’ kenden we al en daar borduurt The Hicky Underworld lustig op verder met ‘Zorayda’ en het aanstekelijke ‘Blonde Fire’. Stuk voor stuk knoerten van rocksongs die elkaar naadloos opvolgen zonder ook maar een spatje energie in te boeten.

Het is pas vanaf ‘Of asteroids and men... Plus added wizardry’ dat de wind uit de zeilen gehaald wordt en we twee mindere songs op ons bord krijgen. Maar geen tijd voor tranentrekkende taferelen want met het daaropvolgende ‘Flamencorpse’ pakt het viertal uit met misschien wel de strafste song van de plaat. De beuk erin om met een heerlijke hook af te ronden.

Verschroeiend debuut van een band die met de nodige beheersing hun Rock Rally trofee weet te verzilveren.

The Hickey Underworld: Flamencorpse

The Black Box Revelation - Love, love is on my mind

2009-03-26T04:15:00.000-07:00

The Black Box Revelation houdt niet op ons op tijd en stond eens goed door elkaar te rakken en dat met een titel als 'Love, Love is on My Mind'. Straffe mannen!

Sound snippets nieuwe Sonic Youth

2009-03-25T01:06:00.000-07:00

Al een tijdje rond aan het zwerven op internet maar te interessant om dit links te laten liggen: een twee minuten en een half durende collage met snippets van de nieuwe Sonic Youth plaat: “The Eternal”. Te verwachten ergens deze zomer! En voor wie dit alles nog niet genoeg is, 25 april strijkt Sonic Youth neer in Luxemburg voor een exclusieve Benelux gig. (check http://www.atelier.lu)

Update

2009-03-24T00:50:00.000-07:00

Nee, mijn nieren moesten geen drie maanden gezuiverd worden na oudejaarsavond, nee er is niemand dood, nee, mijn PC is niet gecrasht, nee ik ben mijn gehoor niet kwijt en nee ik ben geen centen verloren aan Fortis aandelen. En toch is er drie maanden geen letter toegevoegd op Oorworm. Valt er dan zo weinig te beleven in muziekland? Ook niet.
Wat ondergetekende wel de das omdoet zijn de onophoudelijk tikkende wijzers van de klok in combinatie met een milde, doch niet gevaarlijke vorm van luiheid. Tijd om het tij te keren want er staat genoeg interessant nieuws op de telex, en jawel, er zijn zowaar al zeer fijne plaatjes uitgebracht in dit negende jaar van het 2de millennium. Snel meer!

Lijstjestijd

2008-12-29T08:00:00.000-08:00

Kerst zit erop en daarmee ook bijna gans 2008. Naarmate 31 december met kruissnelheid op ons af spurt, duiken her en der de beruchte eindejaarslijstjes op. En in tegenstelling tot alle lijstjeshaters, ben ik zelf wel fan van die top tientjes. Het is de perfecte gids om op te pikken wat er in 2008 aan mijn neus voorbij ging. In de ijdele hoop op die manier gelijkgestemde zielen te bereiken hieronder mijn muzikale 2008 in een notendop.

Beste Albums 2008

The Kills: Midnight Boom
Geen enkele slechte track te bespeuren, perfecte vertaling van hun sound naar een groter publiek zonder de rock&roll te laten varen. Dirty trash rock in een hedendaags jasje.

No Age: Nouns
Twee kids uit LA die de beste elementen uit hun hardcore/punk verleden bij elkaar scharrelen en door de lo-fi noise gehaktmolen draaien. Gedurfd. Verdient ook met voorsprong de titel ‘verrassing van het jaar’.

The Black Keys: Attack & Release
Potige bluesrock die door Dangermouse een breder geluid krijgt maar wel met de ongemeen vettige saus die de twee heren zo kenmerken. Onwaarschijnlijk dat de single 'Strange Times' hier nauwelijks airplay kreeg.

The Last Shadow Puppets: The Age Of The Understatement
Ontwapenende retro pop die verrassend de weg naar een groot publiek vond. Een plaat die vanaf het openingsnummer een brede glimlach op het gezich tovert en bij het laatste nummer smeekt om op repeat te drukken.

Blood Red Shoes: Box Of Secrets
Straffe debuutplaat met knallende poppunk van een Brits duo à la The White Stripes dat ons met een rake rechtse terugkatapulteert naar de nineties. Ongetwijfeld de plaat met de meest catchy gitaarriffs van 2008.

Ereplaatsen: Chad Van Gaalen, Tapes ‘n Tapes, Trigger Finger, Vivian Girls.

Beste Radio single:
The Hickey Underworld: Future Words

Ontgoocheling van het jaar:
The Breeders: Mountain Battles
Geen verhaal, slechte songs, geen richting en dat alles dan nog slordig live brengen ook.

Beste Concert:
Blood Red Shoes at Botanique
Rauw, complexloos en energiek alsof het 1992 was

Beste Boek:
David Browne: Goodbye 20th Century, Biography of Sonic Youth.
Heerlijk relaas dat vooral de eerste 100 pagina's de geschiedenis van Thurston Moore & Co boeiend blootlegt met het New York van de jaren 80 als achtergrond.

Enkele zeer interessante websites voor uitgebreider lijstjesgeweld zijn:
Pitchfork Media een hele sectie om 2008 te overzien.
KindaMuzik de beste platen volgens KindaMuzik en 3voor12.
Oor Top 10 albums gebaseerd op de lijstjes van 65 medewerkers.
Goddeau Mooie opsomming van de Goddeau medewerkers.

Al bij al een redelijk mager 2008 achter de rug en dus kijk ik nu al met meer dan hoge verwachtingen naar 2009, een jaar waarin we nieuw werk mogen verwachten van kleppers als Yeah Yeah Yeahs, Sonic Youth en Morrissey, de langverwachte debuutplaat van The Hickey Underworld, solowerk van Dan Auerbach en geruchten rond een nieuw White Stripes album (dat Jack White terug smerige songs moge maken na zijn gelikte hobbyuitstapjes met Raconteurs en Alicia Keys). Schol!

Goede gitaargroepen met een W!

2008-12-02T07:38:00.000-08:00

Op de vraag “Noem enkele goede gitaargroepen die beginnen met een W?” volgt bijna altijd Wolfmother en Wolf Parade, soms aangevuld met The Wolfbanes waarbij 95% onterecht Waldorf vergeet te vermelden. Het Gentse Waldorf debuteerde in 2005 namelijk met een - voor mij nog steeds onderschat - gitaaralbum dat de perfecte balans wist te houden tussen stevige noisy rock en catchy alternatieve pop. Drie jaar later lijkt het al of de groep nooit heeft bestaan. Daar moet en zal verandering in komen want Waldorf kampeert momenteel in de studio, getuige het volgend zeer amusant filmpje:

Rock&Roll baby! In 2009 dus een nieuwe plaat van Waldorf, voorafgegaan door een single die in februari gedropt zou worden. De band belooft intussen de fans mee te laten gluren in de studio. Check hun website voor updates van het studiowerk. Alweer een reden erbij om zo snel mogelijk 2009 in te zetten. Feest!

Chad VanGaalen : Soft Airplanes

2008-11-28T03:49:00.000-08:00

Deze week geen kletterende drums, opgeblazen versterkers of verrokken stembanden maar een intrigerende plaat die rust brengt. ‘Soft Airplane’ is een luchtig in elkaar geknutseld pareltje van de multigetalenteerde Canadees (check zijn animatieclips op YouTube!!) Chad VanGaalen. Veelal akoestisch met hier en daar een bliep, subtiel elektronisch gefrunnik, geprogrammeerde drums, een kapotte piano en een hemelse stem. Een album waarvan marsmannetjes moeten denken dat wij een knuffelend ras zijn zonder stress.

Nochtans is het na de warme opener ‘Willow Tree’ een paar nummers lang wachten voor de plaat echt indruk maakt. Het is maar met ‘Bare Feet On Wet Griptape’ dat we terug bij de les zijn. Daarna pakt Chad uit met springerige lo-fi indiepop die me doet verdwalen in zijn vreemde wereld. Vijf nummers op rij laat Chad VanGaalen me niet meer los. Zo loopt er een geweldig baslijntje voorbij in ‘Poisonous Heads’, doet ‘TMNT Mask’ voorzichtig de dansschoentjes aantrekken, is ‘Molton Beats’ onvervalst en puur ingetogen sentiment waarna nog het verslavende ‘City Of Electric Light’ volgt dat voor de rest van de week in je hoofd parkeert.

Chad VanGaalen diept het genre singer-sonwriter uit op een manier waar veel kleffe zielen (lees: de Milows van deze wereld) alleen maar van kunnen dromen en creëert met zijn eigenzinnige instrumentarium een wondermooie wereld vol lo-fi indiepop die 2008 prachtig inkleurt.

The Black Keys @ Vooruit, Gent (23/11/2008)

2008-11-24T10:42:00.000-08:00

Gisteren in ware kamikaze stijl de ondergesneeuwde weg getrotseerd. Van het landelijke Steenokkerzeel naar het stedelijke Gent geschoven om The Black Keys aan het werk te zien. Helse daden voor hemelse muziek. Het zou een mooie titel kunnen zijn van dit artikel. Alleen kwam er van die hemelse muziek niet veel in huis. Ten eerste omdat The Black Keys het soort gortige bluesrock speelt met de vettigheid van een frietkot. Ten tweede omdat het concert over de ganse lijn toch wat onder de verwachtingen bleef.

Hoed af nochtans voor Dan Auerbach’s gitaarspel. Ruig en ongepolijst, schurend en piepend, smerig en vuil zoals echte rock klinken moet. Enkel jammer dat de gitaarversterker zo opgepompt werd dat zijn geweldige stem er gisteren niet altijd uitkwam en ook de drums van college nerd bij uitstek Patrick Carney verzopen meermaals in de geluidspap. Al was de geluidsmix op sommige momenten plots wel redelijk tot goed. Zo rommelig als ‘Strange Times’ klonk, zo strak klonk het meteen daarop volgende ‘Your Touch’. Die wisselvalligheid en het ietwat vermoeid ogende duo maakte dat The Black Keys het publiek nooit ten volle wist in te pakken. Al noteerde ik nog een heerlijke cover van Captain Beefheart’s ‘I’m so Glad’ en een uitstekend gebracht ‘I Got Mine’.

Geen supergoede beurt dus, al lagen mijn verwachtingen misschien te hoog en was vooral de rommelige sound voor mij de grote spelbreker. Gelukkig wel veilig thuis geraakt en een vers The Black Keys t-shirt bij in de kast. Ze zijn er dus in ieder geval geen fan aan verloren.

De muziekindustrie hertekend?

2008-11-20T07:33:00.000-08:00

Optimisme alom deze week. De muziekindustrie verkondigde met grote trom een stijging in de verkoop! Halleluja! Verantwoordelijk voor al dit gejuich, gedans en gespring: de Game Industrie. De gameontwikkelaars betalen namelijk de platenmaatschappijen rijkelijk voor het gebruiken van de bij hen geregistreerde songs. Daar bovenop raken de gamers bekend met de muziek waardoor de verkoop ervan stijgt. Volgens Universal Music verkoopt een single die in een populaire game zit gemiddeld 3 keer meer. Tel daarbij de immense populariteit van games als Guitar Hero of GTA met hun spetterende soundtracks (die zelfs apart uitgegevens worden of als betalende downloads aangeboden worden) en de muziekindustrie lijkt het kalf met de gouden eieren (nog maar eens) gevonden te hebben.

Dat kalf lijkt echter snel te verdrinken. Helemaal op het einde van het artikel uit De Standaard lezen we de volgende pientere opmerking:
“Op dit ogenblik zijn het nog de gameontwikkelaars die de platenmaatschappijen betalen voor het gebruik van songs. Maar sommige gameontwerpers vragen zich al luidop af of dat in de toekomst niet omgekeerd zal moeten.”

Een stelling waar veel waarheid in schuilt. Het is geen onlogische denkpiste dat er betaald moet worden voor een dienst die de verkoop aanzwengelt. In dat opzicht staat de Game Industrie sterk en kan ze inderdaad opwerpen dat zij ervoor zorgt dat hun artiesten hiervan beter worden.

Hebben de platenmaatschappijen de Games wel even hard nodig als de Games de platenmaatschappijen? Er zijn genoeg artiesten die vanonder hun contract muizen om buiten de platenfirma om dingen te realiseren. En waarom zouden Game Ontwikkelaars niet direct met artiesten kunnen onderhandelen? Waarom zouden artiesten niet zelf willen meewerken aan soundtracks voor games? Of waarom zouden Game ontwikkelaars niet zelf buiten de muziekindustrie om aan moddervette soundtracks geraken? Denk maar aan de massa muzikanten op MySpace, LastFM of YouTube. En dus lijkt het me eerder aannemelijk dat de Game Industrie zich zo kan opstellen dat de muziekindustrie niet meer zonder hen kan dan andersom. Het zou een grondige herstructurering betekenen van het business model binnen de entertainment industrie. Want als andere spelers zoals de film- of reclame-industrie diezelfde redenering doortrekken blijft er maar weinig van de koek over voor de platenmaatschappijen.

Ik vrees dus dat de muziekindustrie alweer te vroeg (en vooral te hard) juicht. Elk alternatief lijkt gedoemd om te mislukken (zie recentelijk ook de verloren rechtszaak van Sabam tegen Scarlet. En waarschijnlijk is deze overpeinzing een worst case scenario maar nuchterheid is wel geboden, een begrip dat de muziekindustrie al jaren vreemd is.

The Pity Party

2008-11-17T03:53:00.000-08:00

Al een tijdje gespot en recentelijk de aandacht getrokken met ‘Love Lies’: The Pity Party. Een duo uit LA dat het soort minimale en trashy DIY rock brengt zoals we dat kennen van The Kills. Ze brachten al twee demo’s uit, telkens vormgegeven door gerecycleerd materiaal gesprokkeld op de vuilnisbelt en verzorgen momenteel een minitour door de UK.

De song ‘Love Lies’, recentelijk uitgebracht op de Hotwork EP, sijpelt ondertussen langzaam door in de underground scene. Het leuke nieuws is dat The Pity Party die nieuwe EP gratis aanbiedt als digitale download door je simpelweg in te schrijven op de nieuwsbrief. Handig trucje voor de groep, leuk cadeautje voor de ontdekker en het artwork krijg je er in PDF ook al bij. Doen!

Raveonettes: Beauty Dies EP

2008-11-13T04:56:00.001-08:00

‘Beauty Dies’ is de tweede in een reeks van vier EP’s en (voorlopig?) enkel digitaal via betaalbare download in de huiskamer te halen. De vier tracks dragen de onbetwistbare übercoole Raveonettes stempel. Het zwaar eighties geïnjecteerde ‘Young And Beautiful’ en het kale door de computer voortgestuwde maar aanstekelijke ‘Black/White’ zijn twee doorslagjes van het ‘Lust Lust Lust’ album met een tikkeltje meer pop allures.

De twee volgende nummers wijken meer af van de doorsnee Raveonettes song. In ‘The Thief’ wordt zwaar geëxperimenteerd met een soort broken jazz beat en psychedelisch gitaarwerk terwijl afsluiter en persoonlijke favoriet ‘Here Comes The End’ zowaar steunt op een klassieke drumbreak. Ook hier geen kettingzagen of op hol geslagen stofzuigers maar veeleer een toegankelijk geluid met minder scherpe kantjes. Iets wat trouwens ook al opviel op de titeltrack van hun vorige EP ‘Sometimes They Drop By’ , al blijft er altijd en overal een soort obscure David Lynch vs Quintin Tarantino vibe om de hoek schuilen.

'Beauty Dies' is een aardige zoethouder voor de fans en een voorzichtige stap naar een nieuwe (toegankelijkere?) richting. Benieuwd naar de derde EP van de reeks die rond kerst verwacht wordt.

Raveonettes: Here Comes The End

Dinosaur Jr. werkt aan nieuwe plaat

2008-11-10T12:10:00.000-08:00

Het hing al een tijdje in de lucht maar de geruchten lijken bewaarheid te worden: Dinosaur Jr. komt met een opvolger voor het verschroeiende ‘Beyond’ uit 2007. Dat lekte producer John Agnello op zijn website. Daar las ik deze week het volgende:

“So, I'm lucky enough to leave first thing Wednesday morning to go to Amherst to help start the new Dinosaur Jr. album!!!! Fuck yeah!!!!!! I cannot wait to get up there."

Fuck yeah!!!!!! Inderdaad! John Agnello nam al vier Dinosaur Jr. platen op en zat ook al achter de knoppen bij – houdt u vast – The Kills, Buffalo Tom, The Hold Steady, Screaming Trees, Mark Lenegan, Sonic Youth, Madrugada en ga zo nog maar even door. Of de plaat in 2009 al verschijnt valt af te wachten, ik ben al lang blij met het nieuws dat de originele Dino bezetting er nog een album tegenaan gooit!
(voor wie het nog niet duidelijk moge zijn, ja ik ben een fan)

Nieuwe clip The Kills / Yeah Yeah Yeahs update

2008-11-07T00:36:00.000-08:00

Woensdag gooiden The Kills de nieuwe videoclip voor ‘Tape Song’ op het net. Proper werk bij deze aanstekelijke single. Daarmee schiet me trouwens te binnen dat The Kills tot vandaag nog altijd verantwoordelijk zijn voor de beste plaat van 2008. Twee maanden te gaan om mij te overtuigen van beter. De Yeah Yeah Yeahs maken in ieder geval geen kans meer want vandaag werd bekend dat de nieuwe plaat voor 2009 is. Een plaat die wel al ingeblikt is en waar ze ons verdomd nieuwsgierig naar maken:

“Will it sound kind of like Show Your Bones? No, been there done that. What about IS IS? Is that more of the direction it's going in? Absolutely not, it sounds VERY different from last year's EP. Did we go back to our roots and write something closer to Fever to Tell? No looking back now silly, just full speed ahead. WHAT DOES IT SOUND LIKE?? Not much like anything you've heard from us before- DOES IT SOUND LIKE THE YEAH YEAH YEAHS??? YOU BET YOU'RE SWEET ASS IT DOES.”
Spannende tijden!

The Kills: Tape Song Video

VOX brengt Sonic Youth naar Boekenbeurs

2008-11-05T00:52:00.000-08:00

Nooit gedacht Sonic Youth met de Boekenbeurs te rijmen maar zie daar, zondag huiswaarts gekeerd met een boek onder de arm, getiteld: Goodbye 20th Century: A Biography of Sonic Youth. Vierhonderd pagina’s diepgravende literatuur over het reilen en zeilen van de band, gevonden op de geweldige stand van VOX. Een voor mij tot dan totaal onbekende postorder winkel van muziekboeken, gerund door Erik Peeters. Een aimabel man die moederziel alleen zijn stand recht hield met boeken gaande van ‘The History of the Gibson Guitar’ en ‘The Story Of The Ramones’ tot ‘The Meaning of Rock Music in American Pop Culture’. Honderden interessante titels over muziekcultuur, biografieën, tour verhalen, geschiedenis van genres (jazz, blues, rock, punk, metal, …) maar ook gitaar, bas en drum tabs, kalenders en de onverwoestbare Oor’s Pop Encyclopedie. Nooit eerder zoveel geschreven bladzijden over muziek bij elkaar gezien.

De man heeft een eenvoudige website waar een search engine via een Java applicatie draait. Voor alle muziekliefhebbers een onmisbare bron lectuur. Zeker eens gaan neuzen en voor wie toch zijn gading niet vindt, mailen naar vox@pandora.be.

Live DVD release The Black Keys

2008-11-01T23:48:00.000-07:00

Voor al wie er 23 november niet bij kan zijn in Gent (nu al uitverkocht), gooien de Black Keys een live DVD onder de kerstboom. Zeventien songs, opgenomen in The Crystal Ballroom (Portland, Oregon), behind the scenes footage en drie officiële videoclips. Release datum: 18 november. De trailer hieronder belooft spektakel!

Blood Red Shoes @ Botanique, Brussel

2008-10-31T01:48:00.000-07:00

Veel volk woensdag in de Botanique. Heel veel volk. Volk dat kwam voor het Britse thrash-rock duo Blood Red Shoes . Een behoorlijk gehypte band in UK die met ‘Box of Secrets’ één van de betere platen van 2008 afleverden en twee maanden terug op Pukkelpop nog bewezen ook live uitstekend uit de voeten te kunnen. (de Humo recensie liegt er niet om ) Een reputatie die ze zonder scrupules in de Orangerie bevestigden, al moesten we daarvoor eerst het zwakke voorprogramma van The Xcerts doorspoelen.

Een uurtje later sloeg Blood Red Shoes ons om de oren met retestrak drumwerk en een spervuur aan sexy riffs. ‘Doesn’t Matter Much’ was het startschot van wat een feestelijke avond zou worden. Met veel overgave, een goed gebalanceerde sound en een pak heerlijke tempowisselingen werd de volle club danig opgehitst. Drie van de vier staanlampen die deel uitmaakten van het decor, lagen in minder dan 10 minuten tegen de grond. Zowaar een vlaag van nostalgie naar de nineties. De menigte vermaakte zich prima en werd getrakteerd op bijna het hele ‘Box of Secrets’ album plus enkele nieuwe nummers, keurig verspreid over de set (onthoud vooral ‘It Has Happened Again’).

Helemaal broeierig werd het met persoonlijke favorieten ‘Say Something Say Anything’ en ‘This Is Not For You’ dat bewees hoe een dampende drap thrashrock klinken moet. Het hitje ‘I Wish I Was Someone Better’ leidde de finale in met een horde jonge fans die besloten mee het podium op te klauteren. Daarna even dollen met ‘Smells Like Teen Spirit’, een zinderend ‘ADHD’ erachteraan en een mooie duik van drummer Steven Ansell tussen de fans als kers op de taart. Rock ’n roll!

Blood Red Shoes is duidelijk veel meer dan een sexy madam met gitaar en entertainende drummer uit het land van Thatcher. Ook leuk, de onbevangenheid van dit duo, dat na de show zelf de merchandising verzorgde en met de fans keuvelde alsof het een gezellig familiefeest betrof.

Perfecte avond uit en nu al met stip op één voor beste clubconcert van 2008.

(Foto door Jan Van den Bulck)

Eerste single uit debuutalbum The Hickey Underworld

2008-10-29T06:06:00.000-07:00

Juicht o allen juicht! The Hickey Underworld laat de eerste single van hun debuutalbum op ons los. ‘Future Words’ nestelt zich meteen in de top tien van de Arriba lijst en met rede! Als deze single de voorbode is van het album begin ik alvast met voldoende zakdoeken de kwijl van beide mondhoeken te vegen. Qua originaliteit blijft de single net onder het niveau van ‘Mystery Bruise’ maar de overtuiging waarmee er gespeeld wordt maakt veel (zoniet alles) goed. Meer tracks van The Hickey Underworld vindt je hier en hier

Nog steeds geen officiële release datum, al vertelde Jonas in Volt (StuBru) wel dat het voor zeer binnenkort moet zijn. En nu maar hopen dat er geen soap à la Das Pop van komt… Zowaar nu al gebombardeerd tot leuze van 2008: ‘Hail The Hicky!’

Drums Are For Parades :: Artificial Sacrificial Darkness in The Temple of the Damned

2008-10-24T02:40:00.000-07:00

Altijd fijn als er straffe bands zelf contact met je zoeken. En al zeker als het gaat om het verschroeiende Drums Are For Parades. Buiten de lichtjes fantastische bandnaam ook al een stevige reputatie bij elkaar gerockt, gaande van een pak weerzinwekkende podiumprestaties, de loftrompet van grootheden als Stephan De Waele (Soulwax) en een vermelding als één van de meest belovende gitaargroepen uit Gent in Focus Knack! (het mag eens wat anders zijn dan RifRaf).

Met de eerste EP die Drums Are For Parades op de mensheid loslaat, ‘Artificial Sacrificial Darkness in The Temple of The Damned’ doen deze heren alvast een gooi naar de ereplaatsen voor ‘Loudest Band in the World’, u weze gewaarschuwd. Zes nummers boren zich weinig subtiel door onze trommelvliezen. Hondsbrutale mid-tempo songs met vettigheidsgraad 100. Snoeihard massief metaal dat plukt uit zowat het beste wat er het afgelopen decennia in metal land losgelaten werd. We horen flarden Pantera (de riff in ‘Faking’!!), het speelse van AC/DC (jawel!), de oerkracht van Kyuss (‘Thumbsucker’) en bovenaal zeer sterke composities. Verwacht geen vingervlugge Slayer partijen maar loodzware power riffs, geaccentueerd door verdomd sterk slagwerk en rochelende (vervormde) overlevingskreten die als zang dienst doen.

En toch zal dit gezelschap ook de niet dagdagelijke headbanger aanspreken. Op de een of andere bizarre manier slagen de heren erin een -zij het zeer vuil- rock randje aan de metaallaag te breien met als pronkstuk ‘Goatfire Queens’. Extra punten worden gescoord met de humor die aan de dag gelegd wordt en het meesterlijk artwork! Bezoek hun Myspace en je weet wat ik bedoel.

Drums Are For Parades heeft een neus voor goede metal en slaagt er bovenwel in om al die invloeden tot een wel bijzonder explosieve mix te verwerken met een eigen identiteit. Straffe kost van straffe mannen voor straffe oren.

Het debuut ‘Artificial Sacrificial Darkness in The Temple of The Damned’ is enkel verkrijgbaar op gelimiteerde 10inch exemplaren, te koop bij Fatkat en TuneUp in Antwerpen, via de post als bestelling bij Drums Are For Parades of digitaal op de betere Internet Stores.

Baby's vs bloggen

2008-10-23T02:24:00.000-07:00

Sinds twee maanden hoeft niemand mij nog te vertellen wat baby’s zoal doen met een mensenleven. Slaap en tijd blijken plots niet langer te organiseren, dag wordt nacht en nacht wordt dag, rust versteend tot een fossiel uit het verleden. Daartegenover staat een intens geluk met de glimlach van die kleine pruts diep in de nacht of vroeg in de ochtend als het mooiste geschenk dat je ooit ontvangen hebt. (een mens wordt er zowaar lyrisch van)

Deze keer dus de grote tegenhanger van de gevierde luiheid die op mijn blog de kop opsteekt: tijdsgebrek! Een woord dat eindelijk nog eens vanonder het stof gehaald kan worden. Hoog tijd om het klavier terug te beroeren en de voelsprieten uit te steken. Verwacht u snel aan meer nieuws, meer muziek, meer roddels, meer opinies,… meer. Vooral veel meer!

Nieuwe EP The Raveonettes

2008-08-26T02:10:00.000-07:00

Lang op mijn honger moeten zitten maar er is licht aan het einde van 2008! Ik berichte al over de full length van The Hickey Underworld die eraan komt, de nieuwe van de Yeah Yeah Yeahs zou nog voor dit jaar zijn, we krijgen een ongetwijfeld straffe EP van Drums Are For Parades op ons dak (later meer!), en nu duiken ook The Raveonettes met een nieuwe EP op. Hell yeah!

De EP is getiteld 'Sometimes They Drop By', bevat vier nummers en klinkt volgens opperhoofd Sune Rose Wagner himself als volgt: "It's an explosive mixture of electronic sounds and a tiny bit of guitar." Gitaar of niet, smerig klinken zal het in alle geval. Al hoop ik stilletjes dat ze de gitaar toch niet te ver naar de achtergrond drukken. De EP zou volgende maand al in de winkels moeten liggen. Hip hoi.

Cd release The Hickey Underworld

2008-08-20T07:53:00.000-07:00

Heel fijn nieuws opgeraapt via enkele diep verborgen pagina’s op het internet. De eerste full length CD van The Hickey Underworld is klaar!! Na bijna 2 jaar op de tanden bijten kunnen we binnenkort dus eindelijk de living molesteren op The Hickey Underworld. Volgens insiders mogen we ons aan heel straf spul verwachten (what else…) maar een releasedatum heb ik vooralsnog nergens opgepikt. Als smaakmaker nog eens de oerkraker ‘Mystery Bruise’ die voor mijn part nu al in de galerij van beste Belgische rocksongs aller tijden mag. Hail The Hickey Underworld!

Arrow And The Flagpole

2008-08-08T02:59:00.000-07:00

Algemene luiheid die zich stug doorzet is (nog steeds) de oorzaak van de stilte op dit stukje webspace. Daar kon zelfs een goed optreden van Iron Maiden, een bezoekje aan het Vijverfestival of een alweer goede beurt van The Ballroom Quartet op Plazey Festival niets aan veranderen. Wat m’n oren echt hard deed wapperen, was een mailtje van het zeer fijne Belgisch gezelschap genaamd Arrow And The Flagpole dat me beleefd vroeg hun riedeltjes eens te checken. Zogezegd zo gedaan en tot mijn verbazing meer dan een half uur blijven plakken bij de band.

Arrow And The Flagpole brengt ons gemoedelijke akoestische country rock. Denk een torenhoge cactus, stof, zand, alcohol en de Marlboro Man, al stoppen ze ook folk invloeden niet weg (‘Ring The Alarm’). Meest opvallende aan Arrow And The Flagpole is de klasse waarmee er gespeeld wordt. Duidelijk geen muzikantjes die vorige week hun eerste gitaar van Oom Willem gekregen hebben (‘The Walking Stick’!!!). Erg fijne en sterke songs in een gedurfd genre waar zeker iets mee te bereiken valt. Geen scheurende gitaren of meppende drums dus, en mij toch uit mijn zomerslaap krijgen, faut le faire!

Checken die Myspace op http://www.myspace.com/aratf waar een heleboel opgenomen materiaal te vinden is en een behoorlijke lijst gigs. Nice!

Rock 'n roll op Canvas: 'Walk On By'

2008-07-09T01:16:00.000-07:00

Begin juli en dus zowat de meeste tamme periode van het jaar. Examens gedaan, zonnetje dat schijnt, vakantie in zicht en vooral lekker lui zijn. Ziedaar waarom het hier ook stiller wordt.

Gelukkig kan lui zijn ook snel nuttig worden. Zo is er donderdag op Canvas de derde aflevering te zien van de serie ‘Walk On By’. Een knappe BBC serie over de geschiedenis van de populaire muziek met commentaren van Keith Richards, Elvis Costello en Paul McCartney. Deze derde aflevering belooft alvast zeer boeiend te worden met als onderwerp de opkomst van de rock ’n roll. Hoe de blues en de country steeds heftiger werd gespeeld en er ene zekere Elvis opstond. In de trailer sprak Ray Charles in ieder geval al de heilige rock ’n roll zinsnede “It’s all about three chords” uit.

Zetel achteruit dus, oren en ogen open en iets opsteken zonder er ene moer voor te moeten doen. Het leven kan mooi zijn in juli.

Agents In Panama wint Maanrock Rally

2008-06-28T14:48:00.001-07:00

Als een zevenkoppige jury in een finale met 6 bands minder dan 16 seconden nodig heeft om unaniem de winnaar te kronen, dan moet die winnaar wel erg hard overtuigen. Evil Superstars deed het al eens voor op de Humo’s Rock Rally, Agents In Panama wint met eenzelfde immense voorsprong de finale van de -zij het iets bescheidenere- Maanrockrally.

De Agents hadden aan drie songs genoeg om vriend en vijand te overtuigen van hun postrockend vermogen. Geen zang, geen bindteksten maar 3 gitaren, bas en drums die bewezen ook zonder catchy refreinen en geprogrammeerde popstructuren een publiek te kunnen boeien. Straffe ovzerwinning dus, vooral ook omdat het soort genre zich niet echt leent tot sets van drie nummers op een gezapige rock wedstrijd Een album hebben Agents In Panama al onder de arm, daar komt nu een welverdiende plek op de affiche van Maanrock bij. Pukkelpop 2009 anyone?

Nebrovski: EP

2008-06-23T04:41:00.001-07:00

Voor wie zicht afvraagt of stonerrock nog een toekomst heeft, legge deze EP op en hore wat gaan komt. Jonge Limburgse rockers die in het zog van de halve finaleplaats op Humo's Rock Rally vier nummers vereeuwigen. Het ijzer smeden wanneer het heet is, noemen we dat. En zolang er daardoor kwaliteit als dit aan de oppervlakte komt, mag dit aloude trukje best meer toegepast worden.

Opener ‘Without A Name’ buiten beschouwing gelaten, levert Nebrovski drie songs af in ware Queens Of The Stone Age stijl. Meest opvallend bij Nebrovski is de erg overtuigende zang van frontman Koen Meeus die uitstekend uit de verf komt over de hoekige riffs. We krijgen stuk voor stuk lekkere songs op ons bord, allen opgebouwd rond een fijne strofe-refrein-strofe structuur. Toch overtuigt Nebrovski niet helemaal. Daarvoor zijn de bruggen tussen refrein en strofe te slap. Zo wordt jammer genoeg de vaart uit het voor de rest wel zeer aanstekelijke ‘Wilfried’ gehaald. Afsluiter ‘Boy Is Bored’ is een puzzel die dan weer wel helemaal klopt. Lekker tempo, leuke riff, goed nummer.

Fijne EP van deze jonge rockers die hiermee alvast bewijzen over een pak potentieel te bezitten. Laat deze gasten rustig aan hun songs schaven en hun ideeën in een godvergeten kelder te Zonhoven uitbroeden en dit komt helemaal goed. Kwestie van de creativeiteit in de juiste vorm te gieten. Band om in de gaten te houden!

De EP kan besteld worden via hun MySpace of op een van hun concerten langsheen de Vlaamse podia.

Black Rebel Motorcycle Club :: 14/06/2008 :: AB, Brussel

2008-06-17T03:54:00.001-07:00

Zaterdag de vertrouwde AB binnengewaaid waar een gevarieerd publiek een zeer sterke doortocht van Black Rebel Motorcyle Club mocht aanschouwen. Het begon allemaal nochtans moeizaam. Ondanks stampers als ‘Berlin’ en ‘Weapon Of Choice’ in het eerste half uur liet de band een vermoeide indruk. De songs werden zonder veel poespas afgevuurd en daarmee was de kous af.

Het was pas bij het uitschakelen van de distortion dat BRMC echt indruk maakte. Twee intrigerende solo momenten van Robert Levon Been en Peter Hayes zorgden voor een heerlijke sfeer waarna de bezieling in de band sloop. Wat volgde was een uur lang meesterlijk gebrachte bluesrock met psychedelische trekjes. BRMC harkte de beste songs uit hun vier albums bij elkaar en pakte door een foutloze set moeiteloos de AB in.

Magistraal hoe ze zonder enig showelement (of het moet de belichting zijn) het publiek helemaal laten opgaan in hun sfeer. Vol overgave en tot de laatste noot perfect gespeelde versies van onder andere ‘Howl’, Steal A Ride’, ‘All You Do Is Talk’ en afsluiter ‘Whatever Happened To My Rock And Roll' brachten mij en vele anderen in hogere sferen. Heerlijke avond ronkende rock&roll.

Volg Dinosaur Jr on tour

2008-06-12T07:17:00.000-07:00

Via een concertverslagje van Dinosaur Jr. op deze blog gestoten: Noel At The Controls. Noel is de sound engineer van Dinosaur Jr. en blogt heel de tour lang over het reilen en zeilen van de band vanuit zijn oogpunt. Zeer leuk voer voor fans en een toffe blik achter de schermen met een pak anekdotes en foto's. Fijn dagboek over één van mijn favoriete bands.

No Age: Nouns

2008-06-10T04:05:00.000-07:00

Er zijn zo van die groepjes waarvan je je afvraagt waarom je nooit eerder van hun bestaan afwist. Exact het gevoel dat me overmant bij deze ‘Nouns’ van No Age. Twee Californiërs die komen aandraven met gitaargeweld van het betere soort, het soort noise-rock zonder regels, het soort herrie waarmee je ouders tot waanzin drijft. Een pot heerlijke herrie dus, die keet schopt in een lekker luie rommelige productie. Denk Sebadoh, Sonic Youth (Daydream Nation) en Fugazi.

Zo valt opener ‘Miner’ meteen met de deur in huis en deed me bijna de stereo ondersteboven keren. Zang die maar half doorkomt, een gitaarmuur waar J Mascis jaloers op mag zijn en wild meppende drums die helemaal achterover gedrukt worden. Het lijkt wel alsof je een repetitiehok binnenstapt. Wat volgt bevestigt alleen maar de grillige eigenheid van No Age. Single “Eraser” en “Teen Creeps” zijn voorbeelden van straffe noise rock in een aardig song jasje.

Enkel jammer van de experimentele drang die op sommige intermezzo’s de kop op steekt. Experiment dat geen kant op gaat en mij absoluut niet overtuigd van enige meerwaarde voor het album. Noch als songs an sich, noch als bouwsteen in één of ander conceptverhaal. Zeer spijtig voor de plaat, want de nummers waar er wel recht voor de raap gerockt worden staan als een huis. Songs als ‘Ripped Knees’, 'Brain Burner’, ‘Here Should Be My Home’ en persoonlijke favoriet ‘Sleeper Hold’ zijn behoorlijk verslavend. Stuk voor stuk korte rockers zonder schroom met duidelijke wortels in hardcore en punk.

Straf spul dus, dat weliswaar niet de 9.2 score van Pitchfork rechtvaardigd (negen punt twee jawel!), maar wel van het beste is dat in 2008 mijn oren mocht teisteren. En nu snel die eerst plaat, ‘Weirdo Rippers’ bemachtigen. Een bandje dat indruk maakt.

The Black Keys in Gent

2008-06-06T23:52:00.000-07:00

Beste nieuws van de dag: The Black Keys gaan touren ter promotie van hun nieuw knalplaat "Attack & Release". Rode stift pakken, agenda openslaan op zondag 23 november 2008 en noteer: Black Keys, Vooruit, Gent.

Eerder hier al gepost met een onofficiële clip, nu de officiële clip bij het nog steeds enorm hard kickende 'Strange Times'.

Lowlands Distribution legt de boeken neer

2008-06-05T03:34:00.000-07:00

Eén van de grootste independents voor de Belgische markt houdt op te bestaan en dat is een jammere zaak. Lowlands is failliet beste mensen. De platenmaatschappij die bekend werd met artiesten als Vive la Fête, Daan, Buscemi en recenter A Brand. Ook andere beloftevolle artiesten als The Backlash, Briskey, Shameboy en Nid & Sancy kregen hun kans bij dit Antwerpse onafhankelijke huis.

Daarnaast was het een instituut wat betreft de distributie van labels (denk aan José Gonsalez op Peacefrog) met als specialisatie obscure niche genres in de dancewereld. Het voorzag veel winkels wekelijks van de nieuwste minimal, electronics en electro-punk maar verwerfde met name faam voor de bijzonder gespecialiseerde distributie van dub, reggae en drum&bass.

Daarmee verdwijnt een serieus stuk geschiedenis van de independent Belgische muziekindustrie. Een mens vraagt zich af of een muziekbedrijf vandaag überhaupt nog onafhankelijk kan zijn. Hoe hard kun je je nog profileren als independent in deze gemediatiseerde wereld? Hoeveel meer kan een onafhankelijke platenfirma nog betekenen voor de artiest? Waar moeten independents geld halen om promotie te voeren?

Goede muziek uitbrengen is al lang niet goed genoeg meer. En daarmee zijn we aan de filosofische vraag die de cultuurindustrie al sinds zijn bestaan in de ban houdt: in hoeverre kan een verspreider van een cultureel goed handelen naar de waarde van de artiest? Is een goed nog cultureel als het als product verkocht wordt? Verwordt het culturele niet meteen tot het kapitalistische als het op de markt te krijgen is? Het is een giftige pijl die al van het begin het hart van de culturele industrie raakt. Lowlands heeft zich steeds de independent geest toegeëigend. Goede muziek, dat was van tel, no matter what. Denk aan de slogan “Everything Is Low” die Lowlands een tijd droeg, of “When Music Becomes Passion”. Een filosofie die elke muziekliefhebber zal beamen.

De vraag die zich opdringt met die faillissement is of je wel nog zo cultureel kan blijven denken met een business die gerund moet worden? Zelfs economisch sterke merken die wel bewust business matig denken (bvb. Ford) krijgen problemen, laat staan dat independent muziekbedrijfjes nog maar break-even kunnen draaien als ze niet business minded ingesteld zijn? Misschien was Lowlands lang te naïef na de succesperiode met Buscemi, Vive La Fête en de doorbraakjaren van drum&bass? Misschien werd er te weinig rekening gehouden met de commerciële kant van de zaak, hoe erg dit ook mogen klinken als je met underground muziek bezig bent. Misschien moest Lowlands een breder klantenbestand aanboren en opschuiven naar de richting die News insloeg?

Allemaal vragen die ik hier natuurlijk als buitenstaander makkelijk kan poneren en die allen beantwoord kunnen worden met een diepe zucht. Want laat ons wel wezen, elk muziekbedrijf heeft het vandaag lastig. De commerciële bedrijven zien vooral hun winstmarges kelderen, de independents merken vooral een devaluatie van muziek an sich. En daarmee zal de filosofische vraag die hier opgerakeld werd nog wel tot in de eeuwigheid der eeuwen voor discussie zorgen. Laten we vooral niet vergeten dat Lowlands geweldig werk verricht heeft voor de Belgische muziek scène. Ik mag er niet aan denken hoe leeg mijn platenkast zou zijn mochten de release vanuit de Lowlands stal eruit geplukt worden. Rest In Peace!

Headphone: Ghostwriter

2008-06-03T14:18:00.000-07:00

Kan headphone de immens hoge verwachtingen inlossen? Het was de vraag die rondspookte tijdens het inpluggen van dit album. Met 'Ghostwriter' scoorden ze een hit over generaties heen, vergezeld van een videoclip die geniaal was in zijn eenvoud. Een videoclip die ook het symbool creëerde voor Headphone. Het eindeloos wandelend figuurtje met dito headphone werd het uithangbord van de groep en zorgvuldig uitgespeeld als marketing tool. Ondertussen viel het StuBru publiek en masse voor dit Gentse gezelschap. Als dEUS God was ten tijde van 'Worst Case Scenario', dan is Headphone vandaag op zijn minst Hot.

Bij een eerste luisterbeurt dreigt het album nochtans de stempel middelmatig mee te krijgen. Enkele repeats later ontdekken we pareltjes als 'Girlie', 'Lidocaine' en 'The Pugilist'. Fijne softpop die drijft op een dansbare ondertoon. Tel daarbij de hitsingles 'Ghostwriter' en 'She Is Electric' en je hebt al een album dat in het rek van het betere werk past.

Headphone kampt echter met twee problemen. Eén: De mayonaise tussen gitaar en computer pakt niet altijd even goed. Headphone maakt langs de ene kant heerlijk stuiterende dancepop, langs de andere kant toffe ingetogen indiepop. De symbiose tussen die twee komt er jammer genoeg niet helemaal uit op plaat. Alsof Headphone heel het album lang verstijfd in een spreidstand staat, met aan het ene uiterste de rock, aan het andere uiterste de dance. Het tweede probleem is de onvermijdbare link met Radiohead.

Toch is dit een geslaagd debuut dat lekker weg luistert en zelfs helemaal de aandacht trekt als er gedanst mag worden. Een beloftevol debuut dus dat de (te) hoge verwachtingen niet helemaal inlost. Remedie voor de opvolger: Een goeie trap in het kruis om die spagaat weg te krijgen en het komt vast helemaal goed.

The Raveonettes touren met zus als stand-in

2008-06-02T02:14:00.000-07:00

Normale bands schrappen hun tour als een prominent bandlid niet mee kan. Niet zo bij The Raveonettes waar zuslief Louise Foo komende zomertour zang en gitaar overneemt van Sharin Foo. Sharin is namelijk zwanger en dan is een plakkerige tourbus, vochtige weides en zatte roadies niet de beste biotoop. Zowaar een stand-in dus, en dat voor een band die als duo opereert. Straffe toeren zeggen wij! Al zal de overgrote festivalmassa daar niet veel van merken, of het moet die lullige goed geïnformeerde en nuchtere fan zijn. Aan Louise om die fan dan maar te overtuigen dat ze het redt op het podium.

Regisseren kan ze al, de clip hieronder bij het geweldige “Aly, Walk With Me” is van haar hand. Benieuwd wat dat geeft met een gitaar rond haar nek.

Yeah Yeah Yeahs // A Place To Bury Strangers

2008-05-30T14:11:00.001-07:00

Vooralsnog geen nieuw werk van de Yeah Yeah Yeahs, al houden ze zich naar verluid wel op in de studio. Ook geen zomertour zover geweten, en dus smijten ze ons een zoethouder toe in de vorm van nieuwe merchandising, kwestie van niet in bloot bovenlijf op het volgende festival rond te hossen. Checken die boel op deze link!

Ondertussen staat hier de debuutplaat van A Place To Bury Strangers op en die klinkt best angstaanjagend. Lang leve de 80's denken deze New Yorkers en neem dat gerust letterlijk. Geen electropop of dancepunk maar gitzwarte wave muziek à la Joy Division, The Jesus & Mary Chain, Cocteau Twins en The Cure. Zwaarmoedige stuff op een vrijdagavond om de week te verteren.

The Black Angels: Directions To See A Ghost

2008-05-27T13:33:00.000-07:00

Zomaar uit het niets in de rekken gevonden: een nieuw album van The Black Angels! Zwaar psychedelische rockers à la The Doors en The Velvet Underground die in 2006 op het toneel verschenen met het verschroeiende 'Passover'. Niets nieuws onder de zon op deze tweede langspeler 'Directions To See A Ghost'. Veel psychedelica, ronkende gitaren, wapperende haren en beklijvende trips naar het ijlere bestaan. Denk aan 'Leaving Las Vegas' op plaat ipv op het scherm. Misschien een tikketlje minder straf dan hun debuutplaat en songgewijs flirtend met het 'net niet' ticket, maar al bij al blijven de Angels wel overeind.

Hier de single 'Doves' die eerder al op 7inch uitgebracht werd in een geweldige live uitvoering ergens te Parijs.

Headphone - Ghostwriter Live Acoustic

2008-05-23T23:05:00.000-07:00

Het debuut album van het Gentse Headphone is nu al verkrijgbaar op I-Tunes en ligt volgende maandag te blinken in de winkelrekken. (Al pikte ik het vandaag, zaterdag al op in Fnac). De buzz rond de band heeft veel te maken met de clip en de enorme krachttoer van de PIAS promotiemachine. Een sterk logo, geweldige single als teaser, veel airplay, SMS-trucjes, gratis downloads, enzoverder. Knap werk, het moet gezegd.

Maar dat Headphone meer is dan een product bewezen ze deze week op Stubru waar ze een onwaarschijnlijk straffe live versie neerpootten van de hitsingle 'Ghostwriter'. Checken die handel op volgende link http://www.stubru.be/node/57881 en oordeel zelf. Gent lijkt zijn opvolger voor Soulwax gevonden te hebben en met oren vol goesting leg ik het album nu een eerste maal op.

The Roots: Rising Down

2008-05-14T08:05:00.000-07:00

Altijd fijn om weten dat ?uestlove het drumstel uit de kast haalt, en al helemaal fijn wanneer hij The Roots weer verenigt. Want laten we wel wezen, The Roots is zowat de enige hiphop act in universe waar een mens als ik zijn slaap voor laten wil.

Zeer uiteenlopende reacties gelezen tot dusver, van slecht, ontgoochelend en wisselvallig tot sterk, superhiphop en lyrically het beste van The Roots ooit. Laten we zeggen dat Nonkel Jos aanleunt bij de positivo’s. Dit is The Roots anno 2008, grimmiger, donkerder en politieker dan ooit tevoren. Enerzijds ver verwijderd van de zo geroemde ‘Things Fall Apart’ sound, anderzijds met dezelfde feel en groove waarmee ze het al 15jaar lang doen. De synths piepen steeds meer om de hoek, terwijl de rhodes stilaan naar de achtergrond verdwijnt. Voor de één een jammere zaak, voor de ander een teken van gedurfde progressie. Mij hoor je in ieder geval niet klagen.

Het menu bestaat uit de strakke rechttoe rechtaan openers ‘Rising Down’ en ‘Get Busy’, een knallend spervuur van Black Thought op ’75 Bars’ en ‘@15’ (Black Thought rappend op 15jarige leeftijd), het radiogevoelige ‘Criminal’ en persoonlijke favoriet ‘Lost Desire’, een track die de nieuwe Roots hemels vertegenwoordigd. ?uestlove met de groove, geweldige raps van guests aan huis Malik B en Talib Kweli en die nieuwe donkere synth sound. Een prachtige symbiose die we net iets te weinig op ons bord krijgen doorheen het album.

Genoeg lekkers dus op deze nieuwe plaat, al kunnen we onmogelijk voorbijgaan aan het feit dat sommige collabs niet altijd een schot in de roos zijn, terwijl Black Thought zelf wel een feilloos parcours aflegt. Een beetje een vreemde keuze dus om die lading sympathieke nauwelijks bekende lui in huis te halen.

Hier en daar ook wat slappe tracks maar we sluiten goed af met het o zo vrolijke ‘Birthday Girl’. Opletten want deze track staat niet op alles releases omdat het niet past in de storyline van de plaat. Een zeer terechte opmerking trouwens, ware het niet dat dit een steengoede track is die zo toch op CD vereeuwigd wordt.

Lang leve ?uestlove dus, die hier nogmaals bewijst over een geweldig ritme te beschikken, lang leve Black Thought ook die hier (alweer) met enkele zeer straffe lyrics uitpakt, lang leve de productie die de brug slaat tussen het nu en dan. Lang leve The Roots.

The Ballroom Quartet :: 04/04 :: JH Blizzard (Melsbroek)

2008-04-11T06:06:00.000-07:00

Beter laat dan nooit en daarom toch nog snel laten weten dat Nonkel Jos vrijdag The Ballroom Quartet aan het werk zag. Een band die ondertussen al enkele jaren meedraait (ondermeer winnaars van Rockvonk in 2002) maar daar vooralsnog (te) weinig erkenning voor kreeg. The Ballroom Quartet bestaat immers uit bijzonder onderlegde muzikanten en spelen een niet alledaagse mix van een karrenvracht aan stijlen op al even niet alledaagse instrumenten. Van klassieke mandoline en viool over accordeon tot een buitenaardse tuig op radiogolven.

Tussen de soep en de patatten zouden we The Ballroom Quartet in het hokje folk kunnen duwen, maar geloof me, hier zit rock&roll in. Soms slepend met de viool, dan weer uptempo met de accordeon of lekker schizofreen met de effectenbak (wij telden 13 pedaaltjes). Na het optreden hun nieuwe CD ‘Soundmanifest’ gekocht, uitgebracht in eigen beheer en verdeeld door Lowlands. Fijne muziek voor onderweg die gerust wat meer aandacht mag krijgen. Een soort electro-acoustische wereldreis waar je met een goed gevoel van terug keert.

Check zeker de myspace en de agenda want The Ballroom Quartet is bezig aan een heuse tour langsheen de kelders en jeugdhuizen van het Vlaamse platteland.

The Black Keys: Attack & Release

2008-04-04T10:01:00.000-07:00

Eerder al op deze blog te lezen dat Nonkel Jos tamelijk wild was van de nieuwe Black Keys single. Tijd voor het album dus. Net uit maar al aardig wat promotie rond gevoerd en, jippie jeej overal ter wereld op dezelfde dag uitgebracht.

Op het menu staat een modderbad van bluesy roots-rock zoals we dat van The Black Keys kennen. Enig verschil met vorige platen: producer Danger Mouse achter de knoppen. Conclusie: nog meer modder.

The Keys laten een zeer goeie indruk op deze ‘Attack & Release’, dat nauwelijks zwakke momenten kent, niet in het minst door de uitstekende productie. Het album opent aarzelend, maar boort zich schoorvoetend een weg tussen uw oren waar het Panama Kanaal niet van terug heeft. Single ‘Strange Times’ is recht door zee en meteen het meest rockende nummer van de plaat. Iets verderop komen we misschien het beste nummer tegen: ‘Lies’. Een heerlijk tergende klaagsong die roept om een slok wiskey.

Drie straffe songs op rij vullen plaatsen acht, negen en tien. Drie nummers waar DangerMouse duidelijk een hand in heeft. Catchy and upfront maar toch vettig en bluesy.

Een dikke pluim dus voor The Black Keys die er in slagen hun sound te verleggen zonder hun roots te verloochenen. Een plaat die de oude fans niet tegen de borst zal stoten en voldoende 2008 klinkt om nieuwe fans over de streep te halen. Waar een producer al niet goed voor is.

Dinosaur JR. op Cactus Festival

2008-04-02T02:32:00.000-07:00

Zeer leuk nieuws van het festivalfront. De knaller “Beyond” dateert ondertussen al wel van een jaar geleden maar sindsdien is Dinosaur JR. bijna continu on the raod. Vorige zomer trouwens nog een goede doortocht op pukkelpop, met opgeblazen versterkers en gescheurde drumvellen!

Bij deze nog eens één van mij favoriete YouTube filmpjes van J Mascis bovenhalen.

The Black Keys : 'Strange Times'

2008-03-28T16:34:00.000-07:00

Yes! The Black Keys zijn terug met een mokerslag van jewelste. Het album ligt één dezer in uw dichtstbijzijnde winkel en dit is de eerste single: “Strange Times”. En omdat het vrijdagnacht is, mag dit net iets luider dan anders. Nu al de plaat van de komende maand in de auto. Rock & Roll!!!!!!!!!

Nieuwe single The Raconteurs

2008-03-27T02:32:00.001-07:00

De nieuwe van The Raconteurs ligt deze week in de winkel en daar hoort een single bij! “Salute Your Solution” rockt aardig weg met Jim White in de hoofdrol maar is verre van een tweede “Steady As She Goes”. Geen single zonder videoclip en die vindt je hier.

Agents In Panama: A New Language For Clearer Pictures

2008-03-23T10:47:00.000-07:00

Spitst die oren, spitst die oren! België heeft er een nieuw indie-rock label bij en vierde de eerste release eind december al in het gruizige zaaltje van JH Tsentroem in Mechelen.

We zijn ondertussen drie maanden verder maar dit album maakt zo een indruk dat dit niet onbeschreven kan voorbijgaan. Straffe filmische postrock bewerkt een half uur lang het oorgestel. We krijgen heerlijk gelaagde gitaarpartijen voorgeschoteld waarbij kabbelende lo-fi afgewisseld wordt met zware noise uithalen. Zang komt er niet aan te pas wat ons onvermijdelijk doet vergelijken met bands als Mogwai, Mono en Explosions In The Sky. Maar vreest niet, de Agents hebben genoeg potentieel om zich binnen enkele jaren hiertussen te manoevreren.

Gitaareffecten worden aan en uit gepaald, er wordt druk geflirt op de gitaarhals en de tegenstelling hard-zacht wordt subliem uitgespeeld. Makkelijk is de plaat niet, spannend des te meer. Van psychedelische soundscapes naar inktzwarte indie / shoegaze rock, van ingetogen gepingel tot Sonic Youth escapades, de Agents doen het allemaal.

De productie mocht wat ruwer en het kunstige (the art for the art) komt soms gevaarlijk dicht om de hoek turen en ja, soms hangen de nummers nog wat los aan elkaar, maar knal ‘Nube Ardiente’, ‘Piezes Clave’ en het zeer knap gelaagde ‘Yokosuka Ohka’ door je stereo en tril. Tel hierbij het knappe sobere artwork, de eigenzinnigheid en durf van dit platenlabel en je weet dat je hier goud in handen hebt. Underground rock zoals we die graag uit België horen komen. Gasten met toekomst.

Labl Records werkt vooralsnog zonder distributie. De CD of Vinyl bestellen kan via de website of in JJ Record te Leuven. Niet twijfelen, doen! Myspace.

MGMT :'Time To Pretend'

2008-03-20T14:51:00.000-07:00

Net voor het slapengaan ontdekt via een recensie op Kindamuzik en tijdens het tandenpoetsen onvermijdelijk aan het meewiegen geslagen met de single ‘Time To Pretend’. Lekker nonchalant aandoende electropop anno 2008 met zo’n happy troetelbeer vibe om helemaal zoet van te worden. Fijn zo! De originele clip vindt je hier

Het debuutalbum 'Oracular Spectacular' is ook uit en wordt lustig toegevoegd aan de shopping list. Hier alvast de myspace. En nu echt het bed in.

Steak Number Eight wint Humo's Rock Rally

2008-03-18T04:57:00.001-07:00

Jammer genoeg geen Nonkel Jos op de Rock Rally finale en ook via de radio maar flarden van het Belgisch rocktalent opgevangen. In ieder geval nooit gedacht dat Steak Number Eight het ging halen. De groepsnaam deed de wenkbrouwen behoorlijk fronsen en het genre dat ze spelen is niet meteen hetgeen elke week tussen de Humo recensies te lezen valt. Bovendien werd het ultrahippe (kuch…) The Hong Kong Dong tot favoriet gecatapulteerd nog voor de Rally begonnen was. En dan was er nog de singer-songwriter Jasper Erkens die leuke songs koppelt aan het nodige lef en gezegend is met een karrenvracht talent.

Toch werd het Steak Number Eight. Wat zoekwerk op het internet brengt ons via MySpace en Youtube bij vetgeile slepende metal-rock, balancerend op de rand van psychedelisch aanmodderen en snoeihard headbangen. Jonge honden die niet bang zijn van verder te kijken dan drie powerchords en songstructuren uitvinden die aan elke rockschool voorbijgaan. Straf spul en dus volledig terecht door de genadeloze jury tot winnaar uitgeroepen. Geen geite-wollen-sokken pop, geen indie-rock naar Brits model maar gruizige kokende metal-rock uit Wevelgem. Alle non-believers check hieronder.

Binnen twee weken komt hun eerste CD uit, en als de songs die al te rapen zijn op het net daar een voorbode van moge zijn, wordt dit verplichte kost! By the way, moesten voor Graspop niet nog 7 bands bevestigd worden…? ;)

The Cult :: 07/03 :: AB

2008-03-10T15:30:00.000-07:00

Opvallend veel volk in de AB op vrijdagavond. Opvallend veel rockers op leeftijd ook. Allen daar voor een potje nostalgisch rocken met The Cult.

Bijna een uur te laat bestegen ze de bühne maar ze grepen het publiek meteen bij de keel met krakers ‘Spritwalker’ en vooral ‘Rain’ dat al direct voor hoogtepunt nummer 1 zorgde. Iedereen meteen mee, de ene met het stampende voetje, de andere half gek aan het worden over de ballustrade. Rocken met een grote R dus.

De ene stamper na de andere passeerde de revue met gitarist van het eerste uur Billy Duffy in een glansrol. Het was duidelijk dat het publiek niet gekomen was voor songs van de nieuwe plaat ‘Born Into This’ en dat had The Cult zelf ook begrepen. Ze grasduinden dan ook gretig naar nummers uit hun succesvolle jaren ’80 periode.

Het eerste rustpunt zorgde voor hoogtepunt 2. ‘Edie (Ciao baby)’ werd ingezet en kreeg de zaal makkelijk mee. Al bleek frontman Ian Astbury het moeilijk te krijgen met de vocals, wat later in de set ook duidelijk kwam bovendrijven. De leeftijd zeker…

Daarna volgden nog meebruller ‘Sweet Soul Sister’, een straf ‘Rise’ en het onoverkomelijke ‘She Sells Sanctuary’. Een klein maar knap visueel intermezzo volgde zodat Astbury zijn stem kon smeren waarna er nog drie nummers volgden. Wij rockten het vrolijkst mee op het voorlaatste ervan: ‘Fire Woman’.

Een gebalde set dus, met meer dan degelijk gebrachte songs en een Billy Duffy die zich profileerde als een uitmuntend gitarist. Enige minpunt was mister Cult Ian Astbury himself die last had van de stem waardoor sommige songs aan snedigheid moesten inboeten. Maar het was bovenal gewoon een avondje (h)eerlijke rock&roll zonder al te veel poespas en dat gaat er op een vrijdag na de werkuren altijd in.

Met dank aan de schittrende foto van Franky Bruyneel!

Sonic Youth Nieuws

2008-03-06T00:17:00.000-08:00

Leuke nieuwtjes deze week op de MySpace van Sonic Youth. Geen groot nieuws, maar wel fijn voer voor de fans. Zo brengen ze voor de eerste maal een obscure EP uit met de al even obscure titel ‘Master-Dik’. Een schijfje opgenomen tussen de opnames van de albums ‘Sister (1987)’ en ‘Daydream Nation (1988)’. Waarschijnlijk driftig geëxperimenteer dus al lijkt het toch de moeite waard voor The Ramones cover ‘Beat On The Brat’. Om het nog wat obscuurder te maken is deze EP enkel verkrijgbaar via de Sonic Youth website.

En we blijven Sonic Youth gewijs in de keldergangen van de indie-rock wandelen met de zevende release op hun eigen SYR label. Zowaar nog meer experimentele noise uitlatingen en instrumentaal gitaargeweld. Verder nog wat sprokkels over tour data maar ver van onze contreien verwijderd. Wie er echt het fijne van wil weten, check de MySpace.

Tim Van Hamel :: 01/03 :: Botanique

2008-03-04T03:56:00.000-08:00

In het kader van ABBOTA, het uitwisselingsproject tussen AB en Botanique om de Vlaamstalige en Franstalige gemeenschap in Brussel met elkaar in contact te brengen, stond Tim Vanhamel afgelopen zaterdag op de planken in de Orangerie. Een Orangerie die verre van volgelopen was (in tegenstelling tot de uitverkochte shows in Depot en Trix).

Door de zeer strakke planning van de vier optredens die avond (Elvy, Bonny King Of Nowhere en Absynthe Minded mochten ook het podium op), miste ik de start van Mister Millionaire. Voordeel van te laat komen is wel dat de band al op volle toeren is wanneer je de zaal binnen stapt. En dat was ze ook!

We kregen meteen de strafste song van de set in onze nek geslingerd. Het op plaat ook al tot mijn favorieten behorende ‘Take Me Home’ kreeg live nog het nodige kruid mee en mondde uit in vettig potje rock&roll. Wat volgde was ingetogener maar daarom niet minder goed. Tim van Hamel bleek goed bij stem, bracht zijn songs met de nodige ernst (Tim Van Hamel en ernst in 1 zin!!) en vooral tonnen bezieling. Tel daarbij een strakke band, die het ganse optreden lang foutloos in de schaduw stond en je hebt een leuke cocktail voor een avondje uit.

Het publiek dat blijkbaar toch net iets meer voor Absynthe Minded was afgezakt, had zo een andere opvatting van die cocktail. Het pakkende ‘Like A Fire’ deed sommigen nog verstommen maar zelfs de kraker ‘Until I Find You’ bracht weinig enthousiasme in de zaal. Ondanks een sterke uitvoering dat live nog meer bewees een fantastische popsong te zijn.

Misschien niet het beste Tim Van Hamel optreden ooit, en ook geen performance die jaren blijft hangen, maar wel een degelijke doortocht van een man die blijkbaar de nodige rust gevonden heeft en zich ondanks zijn rock&roll imago toelegt op dat wat telt: de muziek.

Joe Gibbs overleden

2008-02-27T00:17:00.000-08:00

Slecht nieuws op een woensdagmorgen. Legendarisch Reggae producer Joe Gibbs is vorige week donderdag overleden aan een hartaanval. Joe Gibbs was één van de meest invloedrijke knoppendraaiers van het bass-heavy rock-steady genre uit de jaren ’70. De man oogste wereldfaam met de hit ‘Uptown Top Ranking’ van Althea & Donna en JC Lodge’s ‘Someone Loves You Honey’. Misschien doet de naam Joe Gibbs niet bij iedereen een belletje rinkelen maar wees er maar zeker van dat je ooit al eens een reggae kraker van zijn hand gehoord hebt.

Rest In Peace Mister Gibbs en als tribute vandaag in de CD speler de ijzersterke compilatie op het al even ijzersterke label Souljazz.

Tim Vanhamel: Welcome To The Blue House

2008-02-25T02:53:00.000-08:00

Naam: Tim Van Hamel.
Referenties: dEUS, Evil Superstars, Millionaire, Eagles Of Death Metal.
Eigenschappen: sex, drugs & rock&roll.
Concept: solo album om verdriet van stukgelopen relatie te verwerken.
Resultaat: knappe maar niet voor de hand liggende, ingetogen plaat vol broeierige pop met weerhaken.

En daarmee is eigenlijk alles gezegd over dit ei dat Tim kwijt moest. Verwacht je echter niet aan dromerige zoete popsongs. Daarvoor is Tim simpelweg te veel rock&roll. Geen flauwe Milow of Fikskes brouwsels dus, maar songs die je langzaam inpakken, songs die meerdere luisterbeurten nodig hebben om tot de ziel ervan door te dringen. Dit maakt het album niet gemakkelijk. Hier en daar voel ik wel opvolgers aan voor de heerlijke single ‘Until I Find You’. Zo is er ‘Living The Way You Should’ en het zeer straffe 'Take Me Home'. Voor de rest voeren melancholie, duisternis en berusting de boventoon zoals in het slepende 'Tell Me', of het iets harder rockende 'Which Of Us'.

Kers op de taart is het geweldige ‘Sometimes I Wanna Run’, een ietwat opgefokte song gebouwd rond een subtiele piano riedel. Alsof Tim Vanhamel ergens alleen op een kale heuvel in de gietende regen schreeuwt om samen betere oorden op te zoeken.

Zijn al die overtreffende trappen die we overal lezen dit album nu waard? Wel, het is in ieder geval een zeer straffe plaat, punt aan de lijn. Het getuigt van grote klasse als je onconventionele structuren kan rijmen met popliedjes. Bewonderenswaardig hoe Tim Vanhamel er in slaagt je mee te nemen op zijn pad van radeloosheid.

Een wereldplaat daarentegen vind ik het vooralsnog niet. Daarvoor is de plaat soms net iets te –sorry voor het woord– saai. Vooral de hoge ietwat monotone stem zorgt er soms voor dat je al eens snel op ‘next’ drukt. Of misschien heeft de plaat nog wat extra luisterbeurten nodig om ook deze kritiek te laten varen?

Benieuwd hoe dit zaterdag gaat klinken in de Botanique, maar dat deze plaat niet zonder slag of stoot aan ons voorbij gaat is een feit. En laat dat nu net een voorwaarde zijn van een goede plaat.

Radiohead :: Rainydayz (Remixes by Amplive)

2008-02-20T00:05:00.001-08:00

Even ontsnappen aan het gitaargeweld kan dezer dagen met het zeer geslaagde remix project van Amplive. Deze Californische hiphop beat maestro nam 7 nummers van Radiohead's laatste CD "In Rainbows" onder handen. Klassiek cut & paste werk dus, maar dan wel in stijl. Denk aan de hoogdagen van Mo'Wax en Ninja Tune en zelfs de trukkendoos van Aphex Twin en Squarepusher wordt hier en daar bovengehaald.

Met een brede grijns dompelt Amplive Radiohead onder in een geweldig bad van electronische down-tempo beats. Thom Yorke lijkt voortdurend naar lucht te happen, flarden gitaren en strijkers trippelen voorbij, terwijl Amplive er meesterlijke drums onder programmeert. De juiste kicks, de juiste snares, de juiste hi-hats,... het plaatje klopt voor 100%.

De gastbrijdagen van Del The Funky Homosapien en Too $hort verraden Amplive's hiphop achtergrond, maar laat je hier vooral niet vangen aan het hokje 'hiphop'. Amplive bewijst dat hij meer kan dan achter de mixtafel blunts knallen en met de duurste rims Compton onveilig maken. Neen, de man doseert netjes de juiste klanken, kleurt te pas buiten de lijntjes en slaagt er in een wondermooi homogeen goedje te fabriceren. Een geslaagde brug tussen pop en hiphop.

Bijna nog vergeten te zeggen dat heel de handel gratis en officieel te downloaden is via zijn myspace of via de rechtstreekse link hier.

En al is het te vroeg om de vergelijking te maken; het is wel de eerste beat maker die mij na de magistrale J Dilla nog eens kan verwarmen.

Update

2008-02-17T22:48:00.001-08:00

Terug van weggeweest en helemaal opgeladen door de frisse berglucht om hier opnieuw te bloggen voor de geinteresserde muziekmens. En wat is er zoal gebeurd in de eerste helft van februari? Laten we het gemakshalve beperken tot nieuws uit België.

Headphone breekt stilaan door met hun (hier al eerder besproken) single 'Ghostwriter', momenteel op 1 in de Afrekening. Wachten op het full album wordt stilaan verlangen naar een vrouw die je niet krijgen kan.

Verder is er Tim Van Hamel die nu al meer (commercieel) succes boekt dan met z'n 2 voorgande Milionaire albums. 'Welcome To The Blue House' krijgt overal -en dan bedoel ik werkelijk overal- zoveel lof toebezongen dat je al in een gesloten instelling moet zitten om dit album niet in je bezit te hebben. Jammer genoeg behoor ikzelf vooralsnog tot die groep... de plaat was namelijk uitverkocht bij mijn bezoek aan de winkel.

Nog één opmerkelijk feit in ons Belgenland de eerste helft van februari, de halve finalisten van de Humo's Rock Rally zijn bekend. Geen verassingen tot dusver. Topfavorieten 'The Arquettes' en 'The Hong Kong Dong' zijn er nog bij en ook de piepjonge en mij erg bekorende 'Nebrovski' is nog in de running. Afwachten wie het wordt.

Zo zie je maar wat twee weken afwezigheid doet, en dan hebben we het nog niet gehad over buitenlandse atiesten. Hop met de blog dus en updaten die handel!

Yeah Yeah Yeahs :: Nieuwe website, nieuwe plaat...!?

2008-01-20T06:11:00.000-08:00

Binnengerold op de myspace messages: De Yeah Yeah Yeahs trappen 2008 af met een nieuwe website en laten ons weten ook in de studio te zitten voor een nieuw album. Hopelijk in de lijn van de midden vorig jaren verschenen EP, en dan zijn wij zeer content. Check de website voor meer nieuwtjes en omdat jullie braaf zijn hier het stomende 'Down Boy' vanop die vorige EP. Karen O for president!

The Breeders

2008-01-14T11:50:00.000-08:00

Dat de meest sexy bassiste van het ondergrondse circuit Kim Deal, dit jaar met een nieuwe plaat kwam, wisten we al. De nieuwe Breeders "Mountain Battles" wordt verwacht ergens begin april. En daar hoort vanzelfsprekend een tour bij. De Amerikaanse tournee was al een tijdje bevestigd maar in de Standaard staat te lezen dat er op 19 april een bezoekje aan ons landje gepland staat in de Grenslandhallen te Hasselt. Bij het surfen trouwens al een gelekte link van een nieuw nummer ontdekt: click here. Beetje ontgoochelend vind ikzelf maar wie weet oordeelt u daar anders over.

Headphone

2008-01-08T03:18:00.001-08:00

Gisteren de lichtjes fantastische single “Ghostwriter” van Headphone gehoord. Eerder al gebombardeerd tot Hot Shot op Stubru en klaar om aardig wat rotatie te verwerven. Headphone is een nieuwe groep uit Gent en zopas getekend door PIAS. Deze debuutsingle wordt zelfs helemaal gratis aangeboden. Even de website checken en meenemen die mp3! Het album komt later dit voorjaar uit en belooft alvast veel goeds. Check de ook al geweldige videoclip hieronder. De vergelijking met Radiohead is nooit ver weg, en dat kan alleen maar goed zijn.

'My Bloody Valentine' is terug

2008-01-07T02:45:00.000-08:00

Goed nieuws uit Engeland! De bijna tot cult verheven formatie My Bloody Valentine volgt de reünie-trends en kondigde 9 concerten aan in de UK. Twee in Manchester, twee in Glasgow en vijf in Londen. En dat My Bloody Valentine cult is, bewijst de stormloop voor tickets. Voor de 9 concerten begin zomer 2008 zijn bijna alle plaatsjes verkocht. Wie om en bij de 80€ veil heeft, surft als de bliksem naar Ebay.

Daarbovenop lijken de geruchten over een nieuw album dan toch niet van de pot gerukt. Een beetje googlen levert her en der bevestigingen op van zowel manager Vinita Joshi als frontman Kevin Shields. Ook de website van My Bloody Valentine leeft weer en zelfs de My Space is up to date.

Vindt u dit alles ook niet een heel klein beetje vreemd om slechts 9 optredens in Groot-Brittannië te promoten in een jaar waar ook nog eens een nieuw album gepland wordt? Fingers crossed dus voor een Europese tour langsheen de zomerfestivals. (Chokri, we rekenen op u!). En dat de nieuwe plaat maar rap in de winkels ligt.

De legendes van morgen

2008-01-05T13:02:00.000-08:00

Deze week gelezen in Humo (waar anders): de preselecties van Vlaanderens meest prestigieuze rock concours staan alweer voor de boeg, Humo’s Rock Rally 2008 wordt 11 januari afgetrapt in de Muziekodroom. Dè kans voor elke muzikant om eens niet in een koude parochiezaal of muf jeugdhuis te spelen. Helemaal klaar om geëerd te worden als de legendes van morgen. En ook al zijn het dan nog maar de preselecties, er staan alweer enkele boeiende namen op de affiches.

Meest in het oog springend is misschien wel The Hong Kong Dong, een gezelschap bestaande uit zoon en dochter van Kamagurka en lekker strategisch ergens rond Kerstmis nog in De Laatste Show gespot. Geen kwaad nummer trouwens dat ze daar brachten (het arty-farty kantje niet meegerekend).

Verder zien we The Arquettes uit Gent. Ook al her en der opgedoken en met hun single "It's a Relief" (DIY release!!) zo maar een plaats in de playlist van Studio Brussel behaald. Je zou ze voor minder bij de favorieten rekenen. Nog één naam die ik jullie niet wil onthouden: De Predikanten. Goed geoliede hiphop in het Nederlands van gasten die hun sporen in de Vlaamse underground al verdiend hebben.

Voor de rest blijven de grootste hofleveranciers van gruizige rock en aanverwanten nog steeds uit het Antwerpse en het Gentse komen. dEUS versus Soulwax zeg maar. Gegarandeerd vuurwerk dus, als de vlam in de pan slaat tenminste. Dat risico loop je nu eenmaal als je naar preselecties van een liedjeswedstrijd gaat zien. Al valt dat de laatste jaren goed mee op Humo’s Rock Rally, en al zeker voor zij die de finales haalden. Sla er de erelijst maar eens op na!

Of kijk eens naar de vandaag bekend gemaakte nominaties voor de MIA’s (what’s in a name…); tussen de Natalia’s en Clouseau’s van deze wereld vinden we de geweldige The Van Jets, niet toevallig de winnaar van de voorlaatste Rock Rally. (de laatste winnaar ‘The Hicky Underworld’ boert ondertussen ook verre van slecht!). En dan hebben we het nog niet eens gehad over de rake reviews in Humo! Een mens zou voor minder buitenkomen.

Alles over Humo’s Rock Rally 2008 vindt u hier.