:: oorworm ::

Het hing al een tijdje in de lucht maar de geruchten lijken bewaarheid te worden: Dinosaur Jr. komt met een opvolger voor het verschroeiende ‘Beyond’ uit 2007. Dat lekte producer John Agnello op zijn website. Daar las ik deze week het volgende:

“So, I'm lucky enough to leave first thing Wednesday morning to go to Amherst to help start the new Dinosaur Jr. album!!!! Fuck yeah!!!!!! I cannot wait to get up there."

Fuck yeah!!!!!! Inderdaad! John Agnello nam al vier Dinosaur Jr. platen op en zat ook al achter de knoppen bij – houdt u vast – The Kills, Buffalo Tom, The Hold Steady, Screaming Trees, Mark Lenegan, Sonic Youth, Madrugada en ga zo nog maar even door. Of de plaat in 2009 al verschijnt valt af te wachten, ik ben al lang blij met het nieuws dat de originele Dino bezetting er nog een album tegenaan gooit!
(voor wie het nog niet duidelijk moge zijn, ja ik ben een fan)

Woensdag gooiden The Kills de nieuwe videoclip voor ‘Tape Song’ op het net. Proper werk bij deze aanstekelijke single. Daarmee schiet me trouwens te binnen dat The Kills tot vandaag nog altijd verantwoordelijk zijn voor de beste plaat van 2008. Twee maanden te gaan om mij te overtuigen van beter. De Yeah Yeah Yeahs maken in ieder geval geen kans meer want vandaag werd bekend dat de nieuwe plaat voor 2009 is. Een plaat die wel al ingeblikt is en waar ze ons verdomd nieuwsgierig naar maken:

“Will it sound kind of like Show Your Bones? No, been there done that. What about IS IS? Is that more of the direction it's going in? Absolutely not, it sounds VERY different from last year's EP. Did we go back to our roots and write something closer to Fever to Tell? No looking back now silly, just full speed ahead. WHAT DOES IT SOUND LIKE?? Not much like anything you've heard from us before- DOES IT SOUND LIKE THE YEAH YEAH YEAHS??? YOU BET YOU'RE SWEET ASS IT DOES.”
Spannende tijden!

The Kills: Tape Song Video

Nooit gedacht Sonic Youth met de Boekenbeurs te rijmen maar zie daar, zondag huiswaarts gekeerd met een boek onder de arm, getiteld: Goodbye 20th Century: A Biography of Sonic Youth. Vierhonderd pagina’s diepgravende literatuur over het reilen en zeilen van de band, gevonden op de geweldige stand van VOX. Een voor mij tot dan totaal onbekende postorder winkel van muziekboeken, gerund door Erik Peeters. Een aimabel man die moederziel alleen zijn stand recht hield met boeken gaande van ‘The History of the Gibson Guitar’ en ‘The Story Of The Ramones’ tot ‘The Meaning of Rock Music in American Pop Culture’. Honderden interessante titels over muziekcultuur, biografieën, tour verhalen, geschiedenis van genres (jazz, blues, rock, punk, metal, …) maar ook gitaar, bas en drum tabs, kalenders en de onverwoestbare Oor’s Pop Encyclopedie. Nooit eerder zoveel geschreven bladzijden over muziek bij elkaar gezien.

De man heeft een eenvoudige website waar een search engine via een Java applicatie draait. Voor alle muziekliefhebbers een onmisbare bron lectuur. Zeker eens gaan neuzen en voor wie toch zijn gading niet vindt, mailen naar vox@pandora.be.

Voor al wie er 23 november niet bij kan zijn in Gent (nu al uitverkocht), gooien de Black Keys een live DVD onder de kerstboom. Zeventien songs, opgenomen in The Crystal Ballroom (Portland, Oregon), behind the scenes footage en drie officiële videoclips. Release datum: 18 november. De trailer hieronder belooft spektakel!

Veel volk woensdag in de Botanique. Heel veel volk. Volk dat kwam voor het Britse thrash-rock duo Blood Red Shoes . Een behoorlijk gehypte band in UK die met ‘Box of Secrets’ één van de betere platen van 2008 afleverden en twee maanden terug op Pukkelpop nog bewezen ook live uitstekend uit de voeten te kunnen. (de Humo recensie liegt er niet om ) Een reputatie die ze zonder scrupules in de Orangerie bevestigden, al moesten we daarvoor eerst het zwakke voorprogramma van The Xcerts doorspoelen.

Een uurtje later sloeg Blood Red Shoes ons om de oren met retestrak drumwerk en een spervuur aan sexy riffs. ‘Doesn’t Matter Much’ was het startschot van wat een feestelijke avond zou worden. Met veel overgave, een goed gebalanceerde sound en een pak heerlijke tempowisselingen werd de volle club danig opgehitst. Drie van de vier staanlampen die deel uitmaakten van het decor, lagen in minder dan 10 minuten tegen de grond. Zowaar een vlaag van nostalgie naar de nineties. De menigte vermaakte zich prima en werd getrakteerd op bijna het hele ‘Box of Secrets’ album plus enkele nieuwe nummers, keurig verspreid over de set (onthoud vooral ‘It Has Happened Again’).

Helemaal broeierig werd het met persoonlijke favorieten ‘Say Something Say Anything’ en ‘This Is Not For You’ dat bewees hoe een dampende drap thrashrock klinken moet. Het hitje ‘I Wish I Was Someone Better’ leidde de finale in met een horde jonge fans die besloten mee het podium op te klauteren. Daarna even dollen met ‘Smells Like Teen Spirit’, een zinderend ‘ADHD’ erachteraan en een mooie duik van drummer Steven Ansell tussen de fans als kers op de taart. Rock ’n roll!

Blood Red Shoes is duidelijk veel meer dan een sexy madam met gitaar en entertainende drummer uit het land van Thatcher. Ook leuk, de onbevangenheid van dit duo, dat na de show zelf de merchandising verzorgde en met de fans keuvelde alsof het een gezellig familiefeest betrof.

Perfecte avond uit en nu al met stip op één voor beste clubconcert van 2008.

(Foto door Jan Van den Bulck)

Juicht o allen juicht! The Hickey Underworld laat de eerste single van hun debuutalbum op ons los. ‘Future Words’ nestelt zich meteen in de top tien van de Arriba lijst en met rede! Als deze single de voorbode is van het album begin ik alvast met voldoende zakdoeken de kwijl van beide mondhoeken te vegen. Qua originaliteit blijft de single net onder het niveau van ‘Mystery Bruise’ maar de overtuiging waarmee er gespeeld wordt maakt veel (zoniet alles) goed. Meer tracks van The Hickey Underworld vindt je hier en hier

Nog steeds geen officiële release datum, al vertelde Jonas in Volt (StuBru) wel dat het voor zeer binnenkort moet zijn. En nu maar hopen dat er geen soap à la Das Pop van komt… Zowaar nu al gebombardeerd tot leuze van 2008: ‘Hail The Hicky!’

Altijd fijn als er straffe bands zelf contact met je zoeken. En al zeker als het gaat om het verschroeiende Drums Are For Parades. Buiten de lichtjes fantastische bandnaam ook al een stevige reputatie bij elkaar gerockt, gaande van een pak weerzinwekkende podiumprestaties, de loftrompet van grootheden als Stephan De Waele (Soulwax) en een vermelding als één van de meest belovende gitaargroepen uit Gent in Focus Knack! (het mag eens wat anders zijn dan RifRaf).

Met de eerste EP die Drums Are For Parades op de mensheid loslaat, ‘Artificial Sacrificial Darkness in The Temple of The Damned’ doen deze heren alvast een gooi naar de ereplaatsen voor ‘Loudest Band in the World’, u weze gewaarschuwd. Zes nummers boren zich weinig subtiel door onze trommelvliezen. Hondsbrutale mid-tempo songs met vettigheidsgraad 100. Snoeihard massief metaal dat plukt uit zowat het beste wat er het afgelopen decennia in metal land losgelaten werd. We horen flarden Pantera (de riff in ‘Faking’!!), het speelse van AC/DC (jawel!), de oerkracht van Kyuss (‘Thumbsucker’) en bovenaal zeer sterke composities. Verwacht geen vingervlugge Slayer partijen maar loodzware power riffs, geaccentueerd door verdomd sterk slagwerk en rochelende (vervormde) overlevingskreten die als zang dienst doen.

En toch zal dit gezelschap ook de niet dagdagelijke headbanger aanspreken. Op de een of andere bizarre manier slagen de heren erin een -zij het zeer vuil- rock randje aan de metaallaag te breien met als pronkstuk ‘Goatfire Queens’. Extra punten worden gescoord met de humor die aan de dag gelegd wordt en het meesterlijk artwork! Bezoek hun Myspace en je weet wat ik bedoel.

Drums Are For Parades heeft een neus voor goede metal en slaagt er bovenwel in om al die invloeden tot een wel bijzonder explosieve mix te verwerken met een eigen identiteit. Straffe kost van straffe mannen voor straffe oren.

Het debuut ‘Artificial Sacrificial Darkness in The Temple of The Damned’ is enkel verkrijgbaar op gelimiteerde 10inch exemplaren, te koop bij Fatkat en TuneUp in Antwerpen, via de post als bestelling bij Drums Are For Parades of digitaal op de betere Internet Stores.

Sinds twee maanden hoeft niemand mij nog te vertellen wat baby’s zoal doen met een mensenleven. Slaap en tijd blijken plots niet langer te organiseren, dag wordt nacht en nacht wordt dag, rust versteend tot een fossiel uit het verleden. Daartegenover staat een intens geluk met de glimlach van die kleine pruts diep in de nacht of vroeg in de ochtend als het mooiste geschenk dat je ooit ontvangen hebt. (een mens wordt er zowaar lyrisch van)

Deze keer dus de grote tegenhanger van de gevierde luiheid die op mijn blog de kop opsteekt: tijdsgebrek! Een woord dat eindelijk nog eens vanonder het stof gehaald kan worden. Hoog tijd om het klavier terug te beroeren en de voelsprieten uit te steken. Verwacht u snel aan meer nieuws, meer muziek, meer roddels, meer opinies,… meer. Vooral veel meer!

Lang op mijn honger moeten zitten maar er is licht aan het einde van 2008! Ik berichte al over de full length van The Hickey Underworld die eraan komt, de nieuwe van de Yeah Yeah Yeahs zou nog voor dit jaar zijn, we krijgen een ongetwijfeld straffe EP van Drums Are For Parades op ons dak (later meer!), en nu duiken ook The Raveonettes met een nieuwe EP op. Hell yeah!

De EP is getiteld 'Sometimes They Drop By', bevat vier nummers en klinkt volgens opperhoofd Sune Rose Wagner himself als volgt: "It's an explosive mixture of electronic sounds and a tiny bit of guitar." Gitaar of niet, smerig klinken zal het in alle geval. Al hoop ik stilletjes dat ze de gitaar toch niet te ver naar de achtergrond drukken. De EP zou volgende maand al in de winkels moeten liggen. Hip hoi.

Heel fijn nieuws opgeraapt via enkele diep verborgen pagina’s op het internet. De eerste full length CD van The Hickey Underworld is klaar!! Na bijna 2 jaar op de tanden bijten kunnen we binnenkort dus eindelijk de living molesteren op The Hickey Underworld. Volgens insiders mogen we ons aan heel straf spul verwachten (what else…) maar een releasedatum heb ik vooralsnog nergens opgepikt. Als smaakmaker nog eens de oerkraker ‘Mystery Bruise’ die voor mijn part nu al in de galerij van beste Belgische rocksongs aller tijden mag. Hail The Hickey Underworld!

Algemene luiheid die zich stug doorzet is (nog steeds) de oorzaak van de stilte op dit stukje webspace. Daar kon zelfs een goed optreden van Iron Maiden, een bezoekje aan het Vijverfestival of een alweer goede beurt van The Ballroom Quartet op Plazey Festival niets aan veranderen. Wat m’n oren echt hard deed wapperen, was een mailtje van het zeer fijne Belgisch gezelschap genaamd Arrow And The Flagpole dat me beleefd vroeg hun riedeltjes eens te checken. Zogezegd zo gedaan en tot mijn verbazing meer dan een half uur blijven plakken bij de band.

Arrow And The Flagpole brengt ons gemoedelijke akoestische country rock. Denk een torenhoge cactus, stof, zand, alcohol en de Marlboro Man, al stoppen ze ook folk invloeden niet weg (‘Ring The Alarm’). Meest opvallende aan Arrow And The Flagpole is de klasse waarmee er gespeeld wordt. Duidelijk geen muzikantjes die vorige week hun eerste gitaar van Oom Willem gekregen hebben (‘The Walking Stick’!!!). Erg fijne en sterke songs in een gedurfd genre waar zeker iets mee te bereiken valt. Geen scheurende gitaren of meppende drums dus, en mij toch uit mijn zomerslaap krijgen, faut le faire!

Checken die Myspace op http://www.myspace.com/aratf waar een heleboel opgenomen materiaal te vinden is en een behoorlijke lijst gigs. Nice!

Begin juli en dus zowat de meeste tamme periode van het jaar. Examens gedaan, zonnetje dat schijnt, vakantie in zicht en vooral lekker lui zijn. Ziedaar waarom het hier ook stiller wordt.

Gelukkig kan lui zijn ook snel nuttig worden. Zo is er donderdag op Canvas de derde aflevering te zien van de serie ‘Walk On By’. Een knappe BBC serie over de geschiedenis van de populaire muziek met commentaren van Keith Richards, Elvis Costello en Paul McCartney. Deze derde aflevering belooft alvast zeer boeiend te worden met als onderwerp de opkomst van de rock ’n roll. Hoe de blues en de country steeds heftiger werd gespeeld en er ene zekere Elvis opstond. In de trailer sprak Ray Charles in ieder geval al de heilige rock ’n roll zinsnede “It’s all about three chords” uit.

Zetel achteruit dus, oren en ogen open en iets opsteken zonder er ene moer voor te moeten doen. Het leven kan mooi zijn in juli.