:: oorworm ::

Veel volk woensdag in de Botanique. Heel veel volk. Volk dat kwam voor het Britse thrash-rock duo Blood Red Shoes . Een behoorlijk gehypte band in UK die met ‘Box of Secrets’ één van de betere platen van 2008 afleverden en twee maanden terug op Pukkelpop nog bewezen ook live uitstekend uit de voeten te kunnen. (de Humo recensie liegt er niet om ) Een reputatie die ze zonder scrupules in de Orangerie bevestigden, al moesten we daarvoor eerst het zwakke voorprogramma van The Xcerts doorspoelen.

Een uurtje later sloeg Blood Red Shoes ons om de oren met retestrak drumwerk en een spervuur aan sexy riffs. ‘Doesn’t Matter Much’ was het startschot van wat een feestelijke avond zou worden. Met veel overgave, een goed gebalanceerde sound en een pak heerlijke tempowisselingen werd de volle club danig opgehitst. Drie van de vier staanlampen die deel uitmaakten van het decor, lagen in minder dan 10 minuten tegen de grond. Zowaar een vlaag van nostalgie naar de nineties. De menigte vermaakte zich prima en werd getrakteerd op bijna het hele ‘Box of Secrets’ album plus enkele nieuwe nummers, keurig verspreid over de set (onthoud vooral ‘It Has Happened Again’).

Helemaal broeierig werd het met persoonlijke favorieten ‘Say Something Say Anything’ en ‘This Is Not For You’ dat bewees hoe een dampende drap thrashrock klinken moet. Het hitje ‘I Wish I Was Someone Better’ leidde de finale in met een horde jonge fans die besloten mee het podium op te klauteren. Daarna even dollen met ‘Smells Like Teen Spirit’, een zinderend ‘ADHD’ erachteraan en een mooie duik van drummer Steven Ansell tussen de fans als kers op de taart. Rock ’n roll!

Blood Red Shoes is duidelijk veel meer dan een sexy madam met gitaar en entertainende drummer uit het land van Thatcher. Ook leuk, de onbevangenheid van dit duo, dat na de show zelf de merchandising verzorgde en met de fans keuvelde alsof het een gezellig familiefeest betrof.

Perfecte avond uit en nu al met stip op één voor beste clubconcert van 2008.

(Foto door Jan Van den Bulck)

Juicht o allen juicht! The Hickey Underworld laat de eerste single van hun debuutalbum op ons los. ‘Future Words’ nestelt zich meteen in de top tien van de Arriba lijst en met rede! Als deze single de voorbode is van het album begin ik alvast met voldoende zakdoeken de kwijl van beide mondhoeken te vegen. Qua originaliteit blijft de single net onder het niveau van ‘Mystery Bruise’ maar de overtuiging waarmee er gespeeld wordt maakt veel (zoniet alles) goed. Meer tracks van The Hickey Underworld vindt je hier en hier

Nog steeds geen officiële release datum, al vertelde Jonas in Volt (StuBru) wel dat het voor zeer binnenkort moet zijn. En nu maar hopen dat er geen soap à la Das Pop van komt… Zowaar nu al gebombardeerd tot leuze van 2008: ‘Hail The Hicky!’

Altijd fijn als er straffe bands zelf contact met je zoeken. En al zeker als het gaat om het verschroeiende Drums Are For Parades. Buiten de lichtjes fantastische bandnaam ook al een stevige reputatie bij elkaar gerockt, gaande van een pak weerzinwekkende podiumprestaties, de loftrompet van grootheden als Stephan De Waele (Soulwax) en een vermelding als één van de meest belovende gitaargroepen uit Gent in Focus Knack! (het mag eens wat anders zijn dan RifRaf).

Met de eerste EP die Drums Are For Parades op de mensheid loslaat, ‘Artificial Sacrificial Darkness in The Temple of The Damned’ doen deze heren alvast een gooi naar de ereplaatsen voor ‘Loudest Band in the World’, u weze gewaarschuwd. Zes nummers boren zich weinig subtiel door onze trommelvliezen. Hondsbrutale mid-tempo songs met vettigheidsgraad 100. Snoeihard massief metaal dat plukt uit zowat het beste wat er het afgelopen decennia in metal land losgelaten werd. We horen flarden Pantera (de riff in ‘Faking’!!), het speelse van AC/DC (jawel!), de oerkracht van Kyuss (‘Thumbsucker’) en bovenaal zeer sterke composities. Verwacht geen vingervlugge Slayer partijen maar loodzware power riffs, geaccentueerd door verdomd sterk slagwerk en rochelende (vervormde) overlevingskreten die als zang dienst doen.

En toch zal dit gezelschap ook de niet dagdagelijke headbanger aanspreken. Op de een of andere bizarre manier slagen de heren erin een -zij het zeer vuil- rock randje aan de metaallaag te breien met als pronkstuk ‘Goatfire Queens’. Extra punten worden gescoord met de humor die aan de dag gelegd wordt en het meesterlijk artwork! Bezoek hun Myspace en je weet wat ik bedoel.

Drums Are For Parades heeft een neus voor goede metal en slaagt er bovenwel in om al die invloeden tot een wel bijzonder explosieve mix te verwerken met een eigen identiteit. Straffe kost van straffe mannen voor straffe oren.

Het debuut ‘Artificial Sacrificial Darkness in The Temple of The Damned’ is enkel verkrijgbaar op gelimiteerde 10inch exemplaren, te koop bij Fatkat en TuneUp in Antwerpen, via de post als bestelling bij Drums Are For Parades of digitaal op de betere Internet Stores.

Sinds twee maanden hoeft niemand mij nog te vertellen wat baby’s zoal doen met een mensenleven. Slaap en tijd blijken plots niet langer te organiseren, dag wordt nacht en nacht wordt dag, rust versteend tot een fossiel uit het verleden. Daartegenover staat een intens geluk met de glimlach van die kleine pruts diep in de nacht of vroeg in de ochtend als het mooiste geschenk dat je ooit ontvangen hebt. (een mens wordt er zowaar lyrisch van)

Deze keer dus de grote tegenhanger van de gevierde luiheid die op mijn blog de kop opsteekt: tijdsgebrek! Een woord dat eindelijk nog eens vanonder het stof gehaald kan worden. Hoog tijd om het klavier terug te beroeren en de voelsprieten uit te steken. Verwacht u snel aan meer nieuws, meer muziek, meer roddels, meer opinies,… meer. Vooral veel meer!

Lang op mijn honger moeten zitten maar er is licht aan het einde van 2008! Ik berichte al over de full length van The Hickey Underworld die eraan komt, de nieuwe van de Yeah Yeah Yeahs zou nog voor dit jaar zijn, we krijgen een ongetwijfeld straffe EP van Drums Are For Parades op ons dak (later meer!), en nu duiken ook The Raveonettes met een nieuwe EP op. Hell yeah!

De EP is getiteld 'Sometimes They Drop By', bevat vier nummers en klinkt volgens opperhoofd Sune Rose Wagner himself als volgt: "It's an explosive mixture of electronic sounds and a tiny bit of guitar." Gitaar of niet, smerig klinken zal het in alle geval. Al hoop ik stilletjes dat ze de gitaar toch niet te ver naar de achtergrond drukken. De EP zou volgende maand al in de winkels moeten liggen. Hip hoi.

Heel fijn nieuws opgeraapt via enkele diep verborgen pagina’s op het internet. De eerste full length CD van The Hickey Underworld is klaar!! Na bijna 2 jaar op de tanden bijten kunnen we binnenkort dus eindelijk de living molesteren op The Hickey Underworld. Volgens insiders mogen we ons aan heel straf spul verwachten (what else…) maar een releasedatum heb ik vooralsnog nergens opgepikt. Als smaakmaker nog eens de oerkraker ‘Mystery Bruise’ die voor mijn part nu al in de galerij van beste Belgische rocksongs aller tijden mag. Hail The Hickey Underworld!

Algemene luiheid die zich stug doorzet is (nog steeds) de oorzaak van de stilte op dit stukje webspace. Daar kon zelfs een goed optreden van Iron Maiden, een bezoekje aan het Vijverfestival of een alweer goede beurt van The Ballroom Quartet op Plazey Festival niets aan veranderen. Wat m’n oren echt hard deed wapperen, was een mailtje van het zeer fijne Belgisch gezelschap genaamd Arrow And The Flagpole dat me beleefd vroeg hun riedeltjes eens te checken. Zogezegd zo gedaan en tot mijn verbazing meer dan een half uur blijven plakken bij de band.

Arrow And The Flagpole brengt ons gemoedelijke akoestische country rock. Denk een torenhoge cactus, stof, zand, alcohol en de Marlboro Man, al stoppen ze ook folk invloeden niet weg (‘Ring The Alarm’). Meest opvallende aan Arrow And The Flagpole is de klasse waarmee er gespeeld wordt. Duidelijk geen muzikantjes die vorige week hun eerste gitaar van Oom Willem gekregen hebben (‘The Walking Stick’!!!). Erg fijne en sterke songs in een gedurfd genre waar zeker iets mee te bereiken valt. Geen scheurende gitaren of meppende drums dus, en mij toch uit mijn zomerslaap krijgen, faut le faire!

Checken die Myspace op http://www.myspace.com/aratf waar een heleboel opgenomen materiaal te vinden is en een behoorlijke lijst gigs. Nice!

Begin juli en dus zowat de meeste tamme periode van het jaar. Examens gedaan, zonnetje dat schijnt, vakantie in zicht en vooral lekker lui zijn. Ziedaar waarom het hier ook stiller wordt.

Gelukkig kan lui zijn ook snel nuttig worden. Zo is er donderdag op Canvas de derde aflevering te zien van de serie ‘Walk On By’. Een knappe BBC serie over de geschiedenis van de populaire muziek met commentaren van Keith Richards, Elvis Costello en Paul McCartney. Deze derde aflevering belooft alvast zeer boeiend te worden met als onderwerp de opkomst van de rock ’n roll. Hoe de blues en de country steeds heftiger werd gespeeld en er ene zekere Elvis opstond. In de trailer sprak Ray Charles in ieder geval al de heilige rock ’n roll zinsnede “It’s all about three chords” uit.

Zetel achteruit dus, oren en ogen open en iets opsteken zonder er ene moer voor te moeten doen. Het leven kan mooi zijn in juli.

Als een zevenkoppige jury in een finale met 6 bands minder dan 16 seconden nodig heeft om unaniem de winnaar te kronen, dan moet die winnaar wel erg hard overtuigen. Evil Superstars deed het al eens voor op de Humo’s Rock Rally, Agents In Panama wint met eenzelfde immense voorsprong de finale van de -zij het iets bescheidenere- Maanrockrally.

De Agents hadden aan drie songs genoeg om vriend en vijand te overtuigen van hun postrockend vermogen. Geen zang, geen bindteksten maar 3 gitaren, bas en drums die bewezen ook zonder catchy refreinen en geprogrammeerde popstructuren een publiek te kunnen boeien. Straffe ovzerwinning dus, vooral ook omdat het soort genre zich niet echt leent tot sets van drie nummers op een gezapige rock wedstrijd Een album hebben Agents In Panama al onder de arm, daar komt nu een welverdiende plek op de affiche van Maanrock bij. Pukkelpop 2009 anyone?

Voor wie zicht afvraagt of stonerrock nog een toekomst heeft, legge deze EP op en hore wat gaan komt. Jonge Limburgse rockers die in het zog van de halve finaleplaats op Humo's Rock Rally vier nummers vereeuwigen. Het ijzer smeden wanneer het heet is, noemen we dat. En zolang er daardoor kwaliteit als dit aan de oppervlakte komt, mag dit aloude trukje best meer toegepast worden.

Opener ‘Without A Name’ buiten beschouwing gelaten, levert Nebrovski drie songs af in ware Queens Of The Stone Age stijl. Meest opvallend bij Nebrovski is de erg overtuigende zang van frontman Koen Meeus die uitstekend uit de verf komt over de hoekige riffs. We krijgen stuk voor stuk lekkere songs op ons bord, allen opgebouwd rond een fijne strofe-refrein-strofe structuur. Toch overtuigt Nebrovski niet helemaal. Daarvoor zijn de bruggen tussen refrein en strofe te slap. Zo wordt jammer genoeg de vaart uit het voor de rest wel zeer aanstekelijke ‘Wilfried’ gehaald. Afsluiter ‘Boy Is Bored’ is een puzzel die dan weer wel helemaal klopt. Lekker tempo, leuke riff, goed nummer.

Fijne EP van deze jonge rockers die hiermee alvast bewijzen over een pak potentieel te bezitten. Laat deze gasten rustig aan hun songs schaven en hun ideeën in een godvergeten kelder te Zonhoven uitbroeden en dit komt helemaal goed. Kwestie van de creativeiteit in de juiste vorm te gieten. Band om in de gaten te houden!

De EP kan besteld worden via hun MySpace of op een van hun concerten langsheen de Vlaamse podia.

Zaterdag de vertrouwde AB binnengewaaid waar een gevarieerd publiek een zeer sterke doortocht van Black Rebel Motorcyle Club mocht aanschouwen. Het begon allemaal nochtans moeizaam. Ondanks stampers als ‘Berlin’ en ‘Weapon Of Choice’ in het eerste half uur liet de band een vermoeide indruk. De songs werden zonder veel poespas afgevuurd en daarmee was de kous af.

Het was pas bij het uitschakelen van de distortion dat BRMC echt indruk maakte. Twee intrigerende solo momenten van Robert Levon Been en Peter Hayes zorgden voor een heerlijke sfeer waarna de bezieling in de band sloop. Wat volgde was een uur lang meesterlijk gebrachte bluesrock met psychedelische trekjes. BRMC harkte de beste songs uit hun vier albums bij elkaar en pakte door een foutloze set moeiteloos de AB in.

Magistraal hoe ze zonder enig showelement (of het moet de belichting zijn) het publiek helemaal laten opgaan in hun sfeer. Vol overgave en tot de laatste noot perfect gespeelde versies van onder andere ‘Howl’, Steal A Ride’, ‘All You Do Is Talk’ en afsluiter ‘Whatever Happened To My Rock And Roll' brachten mij en vele anderen in hogere sferen. Heerlijke avond ronkende rock&roll.

Via een concertverslagje van Dinosaur Jr. op deze blog gestoten: Noel At The Controls. Noel is de sound engineer van Dinosaur Jr. en blogt heel de tour lang over het reilen en zeilen van de band vanuit zijn oogpunt. Zeer leuk voer voor fans en een toffe blik achter de schermen met een pak anekdotes en foto's. Fijn dagboek over één van mijn favoriete bands.