:: oorworm ::

Er zijn zo van die groepjes waarvan je je afvraagt waarom je nooit eerder van hun bestaan afwist. Exact het gevoel dat me overmant bij deze ‘Nouns’ van No Age. Twee Californiërs die komen aandraven met gitaargeweld van het betere soort, het soort noise-rock zonder regels, het soort herrie waarmee je ouders tot waanzin drijft. Een pot heerlijke herrie dus, die keet schopt in een lekker luie rommelige productie. Denk Sebadoh, Sonic Youth (Daydream Nation) en Fugazi.

Zo valt opener ‘Miner’ meteen met de deur in huis en deed me bijna de stereo ondersteboven keren. Zang die maar half doorkomt, een gitaarmuur waar J Mascis jaloers op mag zijn en wild meppende drums die helemaal achterover gedrukt worden. Het lijkt wel alsof je een repetitiehok binnenstapt. Wat volgt bevestigt alleen maar de grillige eigenheid van No Age. Single “Eraser” en “Teen Creeps” zijn voorbeelden van straffe noise rock in een aardig song jasje.

Enkel jammer van de experimentele drang die op sommige intermezzo’s de kop op steekt. Experiment dat geen kant op gaat en mij absoluut niet overtuigd van enige meerwaarde voor het album. Noch als songs an sich, noch als bouwsteen in één of ander conceptverhaal. Zeer spijtig voor de plaat, want de nummers waar er wel recht voor de raap gerockt worden staan als een huis. Songs als ‘Ripped Knees’, 'Brain Burner’, ‘Here Should Be My Home’ en persoonlijke favoriet ‘Sleeper Hold’ zijn behoorlijk verslavend. Stuk voor stuk korte rockers zonder schroom met duidelijke wortels in hardcore en punk.

Straf spul dus, dat weliswaar niet de 9.2 score van Pitchfork rechtvaardigd (negen punt twee jawel!), maar wel van het beste is dat in 2008 mijn oren mocht teisteren. En nu snel die eerst plaat, ‘Weirdo Rippers’ bemachtigen. Een bandje dat indruk maakt.

Beste nieuws van de dag: The Black Keys gaan touren ter promotie van hun nieuw knalplaat "Attack & Release". Rode stift pakken, agenda openslaan op zondag 23 november 2008 en noteer: Black Keys, Vooruit, Gent.

Eerder hier al gepost met een onofficiële clip, nu de officiële clip bij het nog steeds enorm hard kickende 'Strange Times'.

Eén van de grootste independents voor de Belgische markt houdt op te bestaan en dat is een jammere zaak. Lowlands is failliet beste mensen. De platenmaatschappij die bekend werd met artiesten als Vive la Fête, Daan, Buscemi en recenter A Brand. Ook andere beloftevolle artiesten als The Backlash, Briskey, Shameboy en Nid & Sancy kregen hun kans bij dit Antwerpse onafhankelijke huis.

Daarnaast was het een instituut wat betreft de distributie van labels (denk aan José Gonsalez op Peacefrog) met als specialisatie obscure niche genres in de dancewereld. Het voorzag veel winkels wekelijks van de nieuwste minimal, electronics en electro-punk maar verwerfde met name faam voor de bijzonder gespecialiseerde distributie van dub, reggae en drum&bass.

Daarmee verdwijnt een serieus stuk geschiedenis van de independent Belgische muziekindustrie. Een mens vraagt zich af of een muziekbedrijf vandaag überhaupt nog onafhankelijk kan zijn. Hoe hard kun je je nog profileren als independent in deze gemediatiseerde wereld? Hoeveel meer kan een onafhankelijke platenfirma nog betekenen voor de artiest? Waar moeten independents geld halen om promotie te voeren?

Goede muziek uitbrengen is al lang niet goed genoeg meer. En daarmee zijn we aan de filosofische vraag die de cultuurindustrie al sinds zijn bestaan in de ban houdt: in hoeverre kan een verspreider van een cultureel goed handelen naar de waarde van de artiest? Is een goed nog cultureel als het als product verkocht wordt? Verwordt het culturele niet meteen tot het kapitalistische als het op de markt te krijgen is? Het is een giftige pijl die al van het begin het hart van de culturele industrie raakt. Lowlands heeft zich steeds de independent geest toegeëigend. Goede muziek, dat was van tel, no matter what. Denk aan de slogan “Everything Is Low” die Lowlands een tijd droeg, of “When Music Becomes Passion”. Een filosofie die elke muziekliefhebber zal beamen.

De vraag die zich opdringt met die faillissement is of je wel nog zo cultureel kan blijven denken met een business die gerund moet worden? Zelfs economisch sterke merken die wel bewust business matig denken (bvb. Ford) krijgen problemen, laat staan dat independent muziekbedrijfjes nog maar break-even kunnen draaien als ze niet business minded ingesteld zijn? Misschien was Lowlands lang te naïef na de succesperiode met Buscemi, Vive La Fête en de doorbraakjaren van drum&bass? Misschien werd er te weinig rekening gehouden met de commerciële kant van de zaak, hoe erg dit ook mogen klinken als je met underground muziek bezig bent. Misschien moest Lowlands een breder klantenbestand aanboren en opschuiven naar de richting die News insloeg?

Allemaal vragen die ik hier natuurlijk als buitenstaander makkelijk kan poneren en die allen beantwoord kunnen worden met een diepe zucht. Want laat ons wel wezen, elk muziekbedrijf heeft het vandaag lastig. De commerciële bedrijven zien vooral hun winstmarges kelderen, de independents merken vooral een devaluatie van muziek an sich. En daarmee zal de filosofische vraag die hier opgerakeld werd nog wel tot in de eeuwigheid der eeuwen voor discussie zorgen. Laten we vooral niet vergeten dat Lowlands geweldig werk verricht heeft voor de Belgische muziek scène. Ik mag er niet aan denken hoe leeg mijn platenkast zou zijn mochten de release vanuit de Lowlands stal eruit geplukt worden. Rest In Peace!

Kan headphone de immens hoge verwachtingen inlossen? Het was de vraag die rondspookte tijdens het inpluggen van dit album. Met 'Ghostwriter' scoorden ze een hit over generaties heen, vergezeld van een videoclip die geniaal was in zijn eenvoud. Een videoclip die ook het symbool creëerde voor Headphone. Het eindeloos wandelend figuurtje met dito headphone werd het uithangbord van de groep en zorgvuldig uitgespeeld als marketing tool. Ondertussen viel het StuBru publiek en masse voor dit Gentse gezelschap. Als dEUS God was ten tijde van 'Worst Case Scenario', dan is Headphone vandaag op zijn minst Hot.

Bij een eerste luisterbeurt dreigt het album nochtans de stempel middelmatig mee te krijgen. Enkele repeats later ontdekken we pareltjes als 'Girlie', 'Lidocaine' en 'The Pugilist'. Fijne softpop die drijft op een dansbare ondertoon. Tel daarbij de hitsingles 'Ghostwriter' en 'She Is Electric' en je hebt al een album dat in het rek van het betere werk past.

Headphone kampt echter met twee problemen. Eén: De mayonaise tussen gitaar en computer pakt niet altijd even goed. Headphone maakt langs de ene kant heerlijk stuiterende dancepop, langs de andere kant toffe ingetogen indiepop. De symbiose tussen die twee komt er jammer genoeg niet helemaal uit op plaat. Alsof Headphone heel het album lang verstijfd in een spreidstand staat, met aan het ene uiterste de rock, aan het andere uiterste de dance. Het tweede probleem is de onvermijdbare link met Radiohead.

Toch is dit een geslaagd debuut dat lekker weg luistert en zelfs helemaal de aandacht trekt als er gedanst mag worden. Een beloftevol debuut dus dat de (te) hoge verwachtingen niet helemaal inlost. Remedie voor de opvolger: Een goeie trap in het kruis om die spagaat weg te krijgen en het komt vast helemaal goed.

Normale bands schrappen hun tour als een prominent bandlid niet mee kan. Niet zo bij The Raveonettes waar zuslief Louise Foo komende zomertour zang en gitaar overneemt van Sharin Foo. Sharin is namelijk zwanger en dan is een plakkerige tourbus, vochtige weides en zatte roadies niet de beste biotoop. Zowaar een stand-in dus, en dat voor een band die als duo opereert. Straffe toeren zeggen wij! Al zal de overgrote festivalmassa daar niet veel van merken, of het moet die lullige goed geïnformeerde en nuchtere fan zijn. Aan Louise om die fan dan maar te overtuigen dat ze het redt op het podium.

Regisseren kan ze al, de clip hieronder bij het geweldige “Aly, Walk With Me” is van haar hand. Benieuwd wat dat geeft met een gitaar rond haar nek.

Vooralsnog geen nieuw werk van de Yeah Yeah Yeahs, al houden ze zich naar verluid wel op in de studio. Ook geen zomertour zover geweten, en dus smijten ze ons een zoethouder toe in de vorm van nieuwe merchandising, kwestie van niet in bloot bovenlijf op het volgende festival rond te hossen. Checken die boel op deze link!

Ondertussen staat hier de debuutplaat van A Place To Bury Strangers op en die klinkt best angstaanjagend. Lang leve de 80's denken deze New Yorkers en neem dat gerust letterlijk. Geen electropop of dancepunk maar gitzwarte wave muziek à la Joy Division, The Jesus & Mary Chain, Cocteau Twins en The Cure. Zwaarmoedige stuff op een vrijdagavond om de week te verteren.

Zomaar uit het niets in de rekken gevonden: een nieuw album van The Black Angels! Zwaar psychedelische rockers à la The Doors en The Velvet Underground die in 2006 op het toneel verschenen met het verschroeiende 'Passover'. Niets nieuws onder de zon op deze tweede langspeler 'Directions To See A Ghost'. Veel psychedelica, ronkende gitaren, wapperende haren en beklijvende trips naar het ijlere bestaan. Denk aan 'Leaving Las Vegas' op plaat ipv op het scherm. Misschien een tikketlje minder straf dan hun debuutplaat en songgewijs flirtend met het 'net niet' ticket, maar al bij al blijven de Angels wel overeind.

Hier de single 'Doves' die eerder al op 7inch uitgebracht werd in een geweldige live uitvoering ergens te Parijs.

Het debuut album van het Gentse Headphone is nu al verkrijgbaar op I-Tunes en ligt volgende maandag te blinken in de winkelrekken. (Al pikte ik het vandaag, zaterdag al op in Fnac). De buzz rond de band heeft veel te maken met de clip en de enorme krachttoer van de PIAS promotiemachine. Een sterk logo, geweldige single als teaser, veel airplay, SMS-trucjes, gratis downloads, enzoverder. Knap werk, het moet gezegd.

Maar dat Headphone meer is dan een product bewezen ze deze week op Stubru waar ze een onwaarschijnlijk straffe live versie neerpootten van de hitsingle 'Ghostwriter'. Checken die handel op volgende link http://www.stubru.be/node/57881 en oordeel zelf. Gent lijkt zijn opvolger voor Soulwax gevonden te hebben en met oren vol goesting leg ik het album nu een eerste maal op.

Altijd fijn om weten dat ?uestlove het drumstel uit de kast haalt, en al helemaal fijn wanneer hij The Roots weer verenigt. Want laten we wel wezen, The Roots is zowat de enige hiphop act in universe waar een mens als ik zijn slaap voor laten wil.

Zeer uiteenlopende reacties gelezen tot dusver, van slecht, ontgoochelend en wisselvallig tot sterk, superhiphop en lyrically het beste van The Roots ooit. Laten we zeggen dat Nonkel Jos aanleunt bij de positivo’s. Dit is The Roots anno 2008, grimmiger, donkerder en politieker dan ooit tevoren. Enerzijds ver verwijderd van de zo geroemde ‘Things Fall Apart’ sound, anderzijds met dezelfde feel en groove waarmee ze het al 15jaar lang doen. De synths piepen steeds meer om de hoek, terwijl de rhodes stilaan naar de achtergrond verdwijnt. Voor de één een jammere zaak, voor de ander een teken van gedurfde progressie. Mij hoor je in ieder geval niet klagen.

Het menu bestaat uit de strakke rechttoe rechtaan openers ‘Rising Down’ en ‘Get Busy’, een knallend spervuur van Black Thought op ’75 Bars’ en ‘@15’ (Black Thought rappend op 15jarige leeftijd), het radiogevoelige ‘Criminal’ en persoonlijke favoriet ‘Lost Desire’, een track die de nieuwe Roots hemels vertegenwoordigd. ?uestlove met de groove, geweldige raps van guests aan huis Malik B en Talib Kweli en die nieuwe donkere synth sound. Een prachtige symbiose die we net iets te weinig op ons bord krijgen doorheen het album.

Genoeg lekkers dus op deze nieuwe plaat, al kunnen we onmogelijk voorbijgaan aan het feit dat sommige collabs niet altijd een schot in de roos zijn, terwijl Black Thought zelf wel een feilloos parcours aflegt. Een beetje een vreemde keuze dus om die lading sympathieke nauwelijks bekende lui in huis te halen.

Hier en daar ook wat slappe tracks maar we sluiten goed af met het o zo vrolijke ‘Birthday Girl’. Opletten want deze track staat niet op alles releases omdat het niet past in de storyline van de plaat. Een zeer terechte opmerking trouwens, ware het niet dat dit een steengoede track is die zo toch op CD vereeuwigd wordt.

Lang leve ?uestlove dus, die hier nogmaals bewijst over een geweldig ritme te beschikken, lang leve Black Thought ook die hier (alweer) met enkele zeer straffe lyrics uitpakt, lang leve de productie die de brug slaat tussen het nu en dan. Lang leve The Roots.

Beter laat dan nooit en daarom toch nog snel laten weten dat Nonkel Jos vrijdag The Ballroom Quartet aan het werk zag. Een band die ondertussen al enkele jaren meedraait (ondermeer winnaars van Rockvonk in 2002) maar daar vooralsnog (te) weinig erkenning voor kreeg. The Ballroom Quartet bestaat immers uit bijzonder onderlegde muzikanten en spelen een niet alledaagse mix van een karrenvracht aan stijlen op al even niet alledaagse instrumenten. Van klassieke mandoline en viool over accordeon tot een buitenaardse tuig op radiogolven.

Tussen de soep en de patatten zouden we The Ballroom Quartet in het hokje folk kunnen duwen, maar geloof me, hier zit rock&roll in. Soms slepend met de viool, dan weer uptempo met de accordeon of lekker schizofreen met de effectenbak (wij telden 13 pedaaltjes). Na het optreden hun nieuwe CD ‘Soundmanifest’ gekocht, uitgebracht in eigen beheer en verdeeld door Lowlands. Fijne muziek voor onderweg die gerust wat meer aandacht mag krijgen. Een soort electro-acoustische wereldreis waar je met een goed gevoel van terug keert.

Check zeker de myspace en de agenda want The Ballroom Quartet is bezig aan een heuse tour langsheen de kelders en jeugdhuizen van het Vlaamse platteland.

Eerder al op deze blog te lezen dat Nonkel Jos tamelijk wild was van de nieuwe Black Keys single. Tijd voor het album dus. Net uit maar al aardig wat promotie rond gevoerd en, jippie jeej overal ter wereld op dezelfde dag uitgebracht.

Op het menu staat een modderbad van bluesy roots-rock zoals we dat van The Black Keys kennen. Enig verschil met vorige platen: producer Danger Mouse achter de knoppen. Conclusie: nog meer modder.

The Keys laten een zeer goeie indruk op deze ‘Attack & Release’, dat nauwelijks zwakke momenten kent, niet in het minst door de uitstekende productie. Het album opent aarzelend, maar boort zich schoorvoetend een weg tussen uw oren waar het Panama Kanaal niet van terug heeft. Single ‘Strange Times’ is recht door zee en meteen het meest rockende nummer van de plaat. Iets verderop komen we misschien het beste nummer tegen: ‘Lies’. Een heerlijk tergende klaagsong die roept om een slok wiskey.

Drie straffe songs op rij vullen plaatsen acht, negen en tien. Drie nummers waar DangerMouse duidelijk een hand in heeft. Catchy and upfront maar toch vettig en bluesy.

Een dikke pluim dus voor The Black Keys die er in slagen hun sound te verleggen zonder hun roots te verloochenen. Een plaat die de oude fans niet tegen de borst zal stoten en voldoende 2008 klinkt om nieuwe fans over de streep te halen. Waar een producer al niet goed voor is.

Zeer leuk nieuws van het festivalfront. De knaller “Beyond” dateert ondertussen al wel van een jaar geleden maar sindsdien is Dinosaur JR. bijna continu on the raod. Vorige zomer trouwens nog een goede doortocht op pukkelpop, met opgeblazen versterkers en gescheurde drumvellen!

Bij deze nog eens één van mij favoriete YouTube filmpjes van J Mascis bovenhalen.